Το ημερολόγιο δείχνει 31 Δεκεμβρίου 1994. Η Αθήνα ετοιμάζεται να υποδεχθεί το 1995 και η καρδιά της διασκέδασης χτυπά στην ιστορική «Νεράιδα». Εκείνη τη νύχτα, η πίστα δεν είχε απλώς λάμψη, είχε την αύρα μιας ολόκληρης εποχής που ξεκινούσε, με πρωταγωνιστές ονόματα που θα μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον για τα επόμενα χρόνια.
Ο «οικοδεσπότης» Λευτέρης Πανταζής
Στο κέντρο, ο απόλυτος showman της εποχής, ο Λευτέρης Πανταζής. Στο απόγειο της καριέρας του, ο «Λεπά» κυριαρχούσε στη σκηνή, ξέροντας πώς να μετατρέπει ένα ρεβεγιόν σε μια αξέχαστη εμπειρία. Δίπλα του, το σχήμα ήταν προσεκτικά επιλεγμένο για να συνδυάζει την εμπειρία με τη φρεσκάδα.
Η γυναικεία δύναμη: Σαμπρίνα, Άντζυ Σαμίου και Ελένη Νταράλα
Στα δεξιά του μεγάλου σταρ, δύο νεαρές γυναίκες που ήδη έκαναν τα δικά τους μεγάλα βήματα: η Σαμπρίνα, με την ποπ-λαϊκή της ενέργεια, και η Άντζυ Σαμίου, με τη χαρακτηριστική της παρουσία. Μαζί τους, η Ελένη Νταράλα, η αδελφή του Γιώργου Νταλάρα, η οποία με τη δική της ιδιαίτερη χροιά και το βαρύ μουσικό της γονίδιο, προσέδιδε μια ξεχωριστή ποιότητα στο πρόγραμμα.
Vips: Η μπάντα που «σημάδεψε» τη βραδιά
Τον ρυθμό της εποχής έδιναν οι Vips. Το συγκρότημα που εκείνη την περίοδο βρισκόταν παντού, ξεσήκωνε τη «Νεράιδα» με το διαχρονικό τους σουξέ που τραγουδιέται μέχρι σήμερα: «Χωρίς εσένα είμαι ένα τίποτα, μια κουκίδα στον χάρτη χαμένη…». Ήταν η στιγμή που όλο το μαγαζί γινόταν μια φωνή.
Τα «πρωτάκια» που έγιναν αστέρια
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο εκείνης της βραδιάς, όμως, ήταν τα πρόσωπα που τότε έκαναν τα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα. Τέρμα δεξιά στη μαρκέζα, συναντάμε μια πιτσιρίκα τότε, την Πέγκυ Ζήνα. Η κόρη της σπουδαίας Στέλλας Χρυσικοπούλου ξεκινούσε το δικό της ταξίδι, κουβαλώντας μια υπόσχεση για το μέλλον που έμελλε να εκπληρωθεί με το παραπάνω.
Στο ίδιο σχήμα, μια παρέα «πιτσιρικάδων» που σύντομα θα γίνονταν αυτόνομα ονόματα στη νύχτα: ο Σπύρος Σπυράκος και η Ελένη Καρουσάκη, με τη δική τους νεανική ορμή, συμπλήρωναν ένα σχήμα-φωτιά.
Μια νύχτα στη «Νεράιδα» που δεν ήταν απλώς ένα ρεβεγιόν. Ήταν η στιγμή που η παλιά φρουρά έδινε τις ευλογίες της στη νέα, σε μια Αθήνα που ήξερε να γιορτάζει μέχρι το πρωί, δημιουργώντας αναμνήσεις που κρατούν μέχρι σήμερα.
