Υπάρχουν φράσεις που τις διαβάζεις, προσπερνάς και λίγα λεπτά αργότερα τις έχεις ήδη ξεχάσει. Και υπάρχουν κι εκείνες που σε αναγκάζουν να σταθείς για λίγο περισσότερο.
«Δεν μπορείς να γιατρευτείς, όσο μένεις στο ίδιο περιβάλλον που σε αρρώστησε».
Μια πρόταση απλή, αλλά καθόλου επιφανειακή. Γιατί πίσω από τη λέξη «περιβάλλον» μπορεί να κρύβονται πολλά περισσότερα απ’ όσα φαίνονται με την πρώτη ματιά.
Περιβάλλον δεν είναι μόνο το σπίτι, η δουλειά ή ένας συγκεκριμένος χώρος. Είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω σου. Οι παρέες σου. Οι σχέσεις σου. Οι συνεργασίες σου. Οι καταστάσεις στις οποίες επιμένεις να επιστρέφεις, ακόμη κι όταν μέσα σου γνωρίζεις ότι δεν σου κάνουν πλέον καλό.
Και κάπου εκεί βρίσκεται ίσως το δυσκολότερο κομμάτι.
Γιατί πολλές φορές ξέρουμε πολύ καλά τι μας κουράζει, τι μας πληγώνει και τι μας τραβάει προς τα πίσω, αλλά συνεχίζουμε να μένουμε εκεί.
Από συνήθεια. Από φόβο για το καινούργιο. Από ανασφάλεια. Από συναισθηματικό δέσιμο. Ακόμη και από την ελπίδα ότι κάποια στιγμή οι άνθρωποι ή οι καταστάσεις θα αλλάξουν.
Μόνο που δεν αλλάζουν πάντα.
Και όσο περνάει ο χρόνος, έρχεται κάποια στιγμή που πρέπει να αναρωτηθείς κάτι πολύ απλό: πόσο ακόμη αξίζει να παλεύεις για κάτι που σου αφαιρεί περισσότερα απ’ όσα σου δίνει;
Εκεί χρειάζονται αποφάσεις.
Να βάλεις όρια εκεί που για χρόνια δεν υπήρχαν. Να μάθεις να λες «όχι» χωρίς να αισθάνεσαι ότι πρέπει κάθε φορά να απολογηθείς. Να απομακρυνθείς από ανθρώπους που μπορεί κάποτε να είχαν σημαντική θέση στη ζωή σου, αλλά σήμερα λειτουργούν διαφορετικά.
Και ναι, ορισμένες φορές χρειάζεται ακόμη και να κλείσεις πόρτες.
Όχι απαραίτητα με θυμό. Όχι με εκδίκηση. Ούτε επειδή ο απέναντι είναι υποχρεωτικά «κακός».
Αλλά επειδή κάποιες διαδρομές απλώς ολοκληρώνουν τον κύκλο τους.
Το μεγαλύτερο λάθος είναι να θεωρούμε ότι επειδή επενδύσαμε χρόνο, συναίσθημα ή προσπάθεια σε έναν άνθρωπο, σε μία σχέση ή σε μία συνεργασία, είμαστε υποχρεωμένοι να παραμένουμε εκεί για πάντα.
Δεν είμαστε.
Οι άνθρωποι αλλάζουν. Οι ανάγκες αλλάζουν. Οι προτεραιότητες αλλάζουν. Και μαζί τους αλλάζει και ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε όσα κάποτε θεωρούσαμε δεδομένα.
Μερικές φορές, λοιπόν, το πραγματικό restart δεν έρχεται όταν αλλάζουν οι άλλοι.
Έρχεται όταν αλλάζεις εσύ θέση απέναντι στους άλλους.
Όταν σταματάς να προσπαθείς να χωρέσεις εκεί που πλέον δεν χωράς. Όταν δεν κυνηγάς συνεχώς την αποδοχή. Όταν καταλαβαίνεις ότι η ηρεμία σου έχει μεγαλύτερη αξία από την ανάγκη να αποδείξεις ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο.
Και κυρίως όταν συνειδητοποιείς πως δεν είναι κάθε άνθρωπος που μπήκε στη ζωή σου υποχρεωτικό να παραμείνει σε αυτήν μέχρι το τέλος.
Κάποιοι άνθρωποι έρχονται για χρόνια. Άλλοι για λίγο. Κάποιοι αφήνουν όμορφες αναμνήσεις και κάποιοι σημαντικά μαθήματα.
Το ζητούμενο είναι να μπορείς να καταλάβεις πότε κάτι τελείωσε.
Γιατί μπορείς να προσπαθήσεις να αλλάξεις πολλά πράγματα. Αυτό που δύσκολα μπορείς να κάνεις είναι να προχωρήσεις πραγματικά μπροστά, αν επιμένεις να παραμένεις ακριβώς στο ίδιο σημείο που σε κρατάει πίσω.
Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη φράση έχει δύναμη.
Δεν χρειάζεται ονόματα. Δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Δεν χρειάζεται συγκεκριμένους αποδέκτες.
Ο καθένας που θα τη διαβάσει ξέρει πολύ καλά ποιο είναι το δικό του «περιβάλλον». Και κυρίως, αν έχει έρθει η ώρα να το αφήσει πίσω.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
