Ήταν Δεκέμβριος του 2019.
Και υπάρχουν πράξεις που,
όσα χρόνια κι αν περάσουν,
ιδίως τα Χριστούγεννα,
δεν πρέπει να ξεχνιούνται.
⸻
Τότε που,
μέσα σε ένα κράτος κοινωνικής περίθαλψης σχεδόν ανύπαρκτο,
ο Βαγγέλης Μαρινάκης προχώρησε σε μια πράξη καθαρής ανθρωπιάς —
μια πράξη πάνω από ομάδες, χρώματα και διαχωρισμούς:
την ανάληψη των εξόδων για την αποκατάσταση ενός άτυχου κοριτσιού,
που ένα ξενόφερτο κτήνος της στέρησε χρόνια ζωής και υγεία.
Μια πράξη υψίστης προσφοράς και ευγένειας.
Μια πράξη που, εκείνες τις άγιες μέρες,
δεν άφησε ασυγκίνητο κανέναν οπαδό.
Η μητέρα της,
μόνη και εξαντλημένη,
δοσμένη σε έναν απελπιστικό και άνισο αγώνα,
πάλευε όσο άντεχε — και όσο μπορούσε.
Και τότε ήρθε αυτή η προσφορά.
Σημαντική. Καθοριστική. Ανθρώπινη.
Κι έτσι, μέσα από την ανθρωπιά αυτή,
μια ελπίδα ξαναγεννήθηκε.
Μια ζωή που άνοιξε ξανά τον δρόμο για χαρά,
για αυτό το κορίτσι, για κάθε παιδί που παλεύει,
πάνω από ομάδες, πέρα από χρώματα, μόνο με την καρδιά.
