Πέρυσι, όταν ο Γιώργος Σαμπάνης και ο Νίκος Μακρόπουλος ένωσαν για πρώτη φορά τις δυνάμεις τους στον Βοτανικό, το στοίχημα ήταν μεγάλο. Δύο διαφορετικοί μουσικοί κόσμοι έπρεπε να συναντηθούν στην ίδια πίστα, να βρουν τις ισορροπίες τους και, κυρίως, να κερδίσουν τον κόσμο.
Και τα κατάφεραν. Το κοινό τούς έδωσε την ψήφο εμπιστοσύνης του, η συνεργασία αποδείχθηκε επιτυχημένη και ο απολογισμός της πρώτης χρονιάς ήταν κάτι παραπάνω από θετικός.
Φέτος, όμως, στη δεύτερη συνεχόμενη σεζόν τους κάτω από τη στέγη του ιστορικού Βοτανικού, η επιτυχία είναι ακόμη μεγαλύτερη. Και ένας από τους βασικούς λόγους είναι ότι πλέον δεν μιλάμε απλώς για δύο καλλιτέχνες που συνεργάζονται, αλλά για δύο πολύ καλούς φίλους.
Μέσα σε αυτόν τον χρόνο ήρθαν πραγματικά κοντά, έμαθαν ο ένας τον άλλον και απέκτησαν μια οικειότητα που αποτυπώνεται ξεκάθαρα πάνω στην πίστα. Πειράγματα, αστεία, αυθόρμητες αντιδράσεις και, πάνω απ’ όλα, μια σπάνια μουσική συνεννόηση.
Πλέον συνεννοούνται με κλειστά τα μάτια. Δεν χρειάζεται καν ο ένας να ψιθυρίσει στο αυτί του άλλου. Ένα βλέμμα αρκεί για να καταλάβουν πώς θα συνεχίσουν, πότε θα αλλάξουν ρυθμό και πώς θα κρατήσουν το κέφι στα ύψη.
Και η καλύτερη απόδειξη έρχεται στο φινάλε. Από τις 4:30 μέχρι τις 6 το πρωί βρίσκονται μαζί στην πίστα, προσφέροντας ένα πραγματικά απολαυστικό μουσικό μιάμιση ώρας. Με απίστευτη χημεία, αβίαστη ροή, ενέργεια και έναν αυθορμητισμό που παρασύρει ολόκληρο το μαγαζί, ακόμη κι όταν το ρολόι πλησιάζει τις 6.
Αυτή είναι ίσως και η μεγαλύτερη διαφορά σε σχέση με πέρυσι. Τότε κέρδισαν τον κόσμο ως ένα νέο καλλιτεχνικό δίδυμο. Φέτος τον κερδίζουν ακόμη περισσότερο ως μια δεμένη ομάδα, που απολαμβάνει πραγματικά κάθε λεπτό της κοινής της παρουσίας.
Γιατί πέρυσι ο Σαμπάνης και ο Μακρόπουλος έμαθαν να συνεργάζονται. Φέτος έχουν φτάσει στο σημείο να μη χρειάζεται καν να μιλήσουν για να συνεννοηθούν.
Και αυτή η χημεία αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά της ακόμη μεγαλύτερης φετινής επιτυχίας του Βοτανικού.


