Τελικά, λεφτά υπάρχουν. Και όταν υπάρχουν πολλά, το ελληνικό κράτος ξέρει να γίνεται ιδιαίτερα φιλόξενο. Όχι με λόγια, αλλά με νόμους που προβλέπουν σημαντικές φορολογικές ελαφρύνσεις. Αρκεί να έρχεσαι από το εξωτερικό και να πληροίς τις κατάλληλες προϋποθέσεις.
Τα επίσημα στοιχεία της ΑΑΔΕ για το 2024 αποκαλύπτουν μια πραγματικότητα που σηκώνει μεγάλη κουβέντα. Συνολικά 4.675 άνθρωποι έχουν ενταχθεί σε τρία ειδικά φορολογικά καθεστώτα στην Ελλάδα, από 3.198 την προηγούμενη χρονιά.
Και προσέξτε τι προβλέπεται.
Οι 3.679 είναι εργαζόμενοι και επαγγελματίες που ήρθαν από το εξωτερικό και μπορούν, υπό προϋποθέσεις, να φορολογούνται μόνο για το μισό επιλέξιμο εισόδημά τους επί επτά χρόνια. Βγάζεις 40.000 ευρώ; Ο φόρος υπολογίζεται στα 20.000.
Άλλοι 797 είναι συνταξιούχοι που μετέφεραν τη φορολογική τους κατοικία στην Ελλάδα. Για τα εισοδήματά τους από το εξωτερικό προβλέπεται φόρος μόλις 7%, για έως 15 χρόνια.
Και μετά έρχονται οι πραγματικά μεγάλοι λογαριασμοί.
Οι 199 εύποροι επενδυτές που εντάχθηκαν στο ειδικό καθεστώς non-dom μπορούν να πληρώνουν σταθερά 100.000 ευρώ τον χρόνο για τα εισοδήματά τους από το εξωτερικό, ακόμη κι αν αυτά φτάνουν τα εκατομμύρια. Απαραίτητη, κατά κανόνα, είναι και επένδυση τουλάχιστον 500.000 ευρώ στη χώρα.
Όλα νόμιμα. Όλα προβλεπόμενα από το κράτος.
Και φυσικά, κανείς δεν λέει να μη φέρουμε επενδυτές, χρήματα και θέσεις εργασίας στην Ελλάδα. Το αντίθετο.
Αλλά, συγγνώμη κιόλας. Ο Έλληνας που έμεινε εδώ και δεν έφυγε ποτέ, τι ακριβώς είναι; Πολίτης δεύτερης κατηγορίας;
Ο άνθρωπος που έχει ένα μικρό μαγαζί, που παλεύει να πληρώσει υπαλλήλους, ενοίκιο, ρεύμα, ΦΠΑ, ασφαλιστικές εισφορές και φόρο εισοδήματος, γιατί να μη δικαιούται κι αυτός μια ουσιαστική φορολογική ανάσα;
Για εκείνον δεν υπάρχει κάποιο μαγικό κουμπί που να εξαφανίζει το μισό φορολογητέο εισόδημα. Ούτε ειδική μεταχείριση επειδή κράτησε την επιχείρησή του ανοιχτή σε δύσκολες εποχές.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη υποκρισία της φορολογικής πολιτικής.
Όταν το κράτος θέλει να προσελκύσει κάποιον από το εξωτερικό, βρίσκει τρόπο να μειώσει τη φορολογία του. Όταν όμως ο μικρομεσαίος ζητά να ελαφρυνθεί, η συζήτηση γίνεται ξαφνικά πολύ πιο δύσκολη.
Δεν είναι παράνομο να αξιοποιείς ένα φορολογικό προνόμιο. Ούτε είναι κακό να έχεις χρήματα.
Το προκλητικό είναι να παρουσιάζεται η φορολογική ελάφρυνση ως αναπτυξιακό εργαλείο για όσους έρχονται, αλλά να αντιμετωπίζεται τόσο συχνά ως δημοσιονομικό πρόβλημα για όσους βρίσκονται ήδη εδώ.
Και αυτό δεν αφορά μόνο τους επιχειρηματίες. Αφορά κάθε εργαζόμενο και κάθε οικογένεια που βλέπει ένα μεγάλο μέρος του εισοδήματός της να χάνεται σε υποχρεώσεις.
Ας συνεχίσει, λοιπόν, η Ελλάδα να προσελκύει επενδυτές και ανθρώπους από το εξωτερικό.
Αλλά κάποια στιγμή ας θυμηθεί και εκείνους που δεν έχουν εκατομμύρια, δεν διαθέτουν εισοδήματα σε ξένες χώρες και δεν μπορούν να επιλέξουν ένα ειδικό φορολογικό καθεστώς.
Γιατί αυτοί δεν ήρθαν χθες στην Ελλάδα για να επενδύσουν.
Είναι αυτοί που πληρώνουν για να λειτουργεί η Ελλάδα κάθε μέρα.
