Πολλές είναι οι φορές που η Ελληνική Αστυνομία βρίσκεται στο επίκεντρο της δημόσιας κριτικής. Και όχι άδικα. Υποθέσεις διαφθοράς, επίορκοι αστυνομικοί, σχέσεις με ανθρώπους του οργανωμένου εγκλήματος και περιστατικά που προκαλούν την οργή της κοινωνίας.
Και δικαιολογημένα ο κόσμος απαιτεί απαντήσεις, διαφάνεια και παραδειγματική τιμωρία όσων προδίδουν τη στολή που φορούν.
Υπάρχει, όμως, και μια άλλη πλευρά της ιστορίας. Μια πλευρά που σπάνια συζητάμε και που αξίζει να τη βάλουμε στο τραπέζι.
Πώς γίνεται να απαιτούμε από έναν αστυνομικό, που μπορεί να αμείβεται με περίπου 800 ευρώ τον μήνα, να βγαίνει στον δρόμο και να κυνηγάει εμπόρους ναρκωτικών, μαφιόζους, οργανωμένα κυκλώματα και ανθρώπους του βαριού ποινικού εγκλήματος;
Ανθρώπους που διακινούν εκατομμύρια, διαθέτουν τεράστια οικονομική δύναμη και δεν διστάζουν να παίξουν κορώνα γράμματα ανθρώπινες ζωές.
Ο ένας παίζει τη ζωή του για 800 ευρώ. Ο άλλος παίζει με εκατομμύρια.
Και την ίδια στιγμή, στην Αθήνα, μόνο το ενοίκιο ενός αξιοπρεπούς σπιτιού μπορεί να πλησιάζει τα 800 ευρώ. Πώς θα ζήσει αυτός ο άνθρωπος; Πώς θα πληρώσει λογαριασμούς; Πώς θα συντηρήσει οικογένεια;
Και κάπως έτσι φτάνουμε σε μια πραγματικότητα που επίσης δεν πρέπει να κρύβουμε κάτω από το χαλί.
Αστυνομικοί αναζητούν δεύτερες δουλειές για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους. Σε ιδιωτικές φυλάξεις, στην ασφάλεια εφοπλιστών και επιχειρηματιών, ακόμη και σε χώρους της νυχτερινής διασκέδασης. Υπάρχουν και αναφορές για γυναίκες αστυνομικούς που εργάζονται στην υποδοχή καταστημάτων.
Και σε ορισμένες περιπτώσεις, εφόσον επιβεβαιώνονται, μιλάμε για αδήλωτες αμοιβές, για μαύρα χρήματα, για δραστηριότητες που δημιουργούν σοβαρά ζητήματα νομιμότητας και σύγκρουσης συμφερόντων.
Δεν λέμε ότι η οικονομική δυσκολία δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να παρανομήσει. Ούτε ότι κάθε αστυνομικός είναι διεφθαρμένος.
Λέμε κάτι πολύ πιο απλό.
Δεν μπορείς να ζητάς από έναν άνθρωπο να στέκεται απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα, να κινδυνεύει καθημερινά και την ίδια ώρα να μην μπορεί να σταθεί οικονομικά στα πόδια του.
Και μετά να πέφτεις από τα σύννεφα όταν ανακαλύπτεις ότι κάποιοι αναζητούν δεύτερα εισοδήματα ή, ακόμη χειρότερα, περνούν στην απέναντι όχθη.
Η διαφθορά είναι προσωπική ευθύνη εκείνου που την επιλέγει. Αλλά οι συνθήκες μέσα στις οποίες καλείται να υπηρετήσει ένας αστυνομικός είναι ευθύνη του κράτους.
Αν θέλουμε πραγματικά μια καθαρή, ισχυρή και αποτελεσματική Ελληνική Αστυνομία, δεν αρκούν οι συλλήψεις των επίορκων.
Χρειάζονται αξιοπρεπείς αποδοχές, αυστηροί έλεγχοι και πραγματική προστασία των ανθρώπων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.
Και κάπως έτσι εξηγείται και ένα ακόμη ανησυχητικό φαινόμενο.
Νέοι άνθρωποι που μπαίνουν στην Ελληνική Αστυνομία με όνειρα, φιλοδοξίες και διάθεση να προσφέρουν, έρχονται πολύ γρήγορα αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα. Βλέπουν ότι ο μισθός δεν φτάνει, ότι οι απαιτήσεις είναι τεράστιες και ότι το ρίσκο πολλές φορές δεν ανταποκρίνεται στις απολαβές τους.
Και τι κάνουν; Κάποιοι απογοητεύονται, βγάζουν τη στολή, εγκαταλείπουν το Σώμα και αναζητούν καλύτερη επαγγελματική τύχη αλλού.
Και εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα. Γιατί όταν το κράτος δεν μπορεί να κρατήσει ούτε τους νέους ανθρώπους που μπήκαν στην Αστυνομία με όρεξη να υπηρετήσουν, τότε δεν χάνει απλώς προσωπικό. Χάνει το ίδιο το μέλλον της Ελληνικής Αστυνομίας.
