Ο Εμανουέλ Μακρόν είχε μεγάλες φιλοδοξίες. Πολύ μεγάλες. Να γίνει ο ισχυρός άνδρας της Ευρώπης. Να μοιράζει συμβουλές, να χαράζει στρατηγικές, να αποφασίζει για το μέλλον εκατομμυρίων Ευρωπαίων.
Μόνο που ξέχασε κάτι βασικό. Πρώτα πρέπει να μπορείς να πείσεις τους δικούς σου!
Και εκεί ο Μακρόν έχει φάει τα μούτρα του.
Η Γαλλία βράζει. Οι δρόμοι γεμίζουν διαδηλωτές, οι συγκρούσεις επανέρχονται και η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν λέει να κοπάσει.
Και δεν πρόκειται για μια ξαφνική μπόρα.
Ο άνθρωπος κυβερνά από το 2017. Σχεδόν μια δεκαετία! Δεν μπορεί να παριστάνει τον περαστικό από το Ελιζέ.
Τα Κίτρινα Γιλέκα. Το συνταξιοδοτικό. Οι απεργίες. Οι κοινωνικές συγκρούσεις. Και τώρα ξανά η Γαλλία στα χαρακώματα.
Πόσες φορές πρέπει να βγει ο κόσμος στους δρόμους για να καταλάβεις ότι η συνταγή σου δεν περπατάει;
Και τι κάνει ο Μακρόν;
Βγαίνει με διάγγελμα. Δείχνει τους ακροαριστερούς για τα επεισόδια. Μιλά για τιμωρίες, για περιορισμούς στις διαδηλώσεις, για νόμο και τάξη.
Και ταυτόχρονα υπόσχεται ότι θα ακούσει τους νέους.
Τώρα θυμήθηκε να τους ακούσει; Μετά από τόσα χρόνια στην εξουσία;
Να τιμωρηθούν όσοι σπάνε και καίνε. Κανένα πρόβλημα με αυτό.
Αλλά ας μην μπερδεύουμε τα πράγματα.
Ο ταραξίας που καταστρέφει δεν είναι ο εργαζόμενος που δεν βγάζει τον μήνα. Δεν είναι ο νέος που δεν μπορεί να πληρώσει ένα ενοίκιο. Δεν είναι η οικογένεια που μετράει τα τελευταία ευρώ στο σούπερ μάρκετ.
Αυτούς τους ανθρώπους δεν τους αντιμετωπίζεις με αστυνομικές κλούβες. Τους αντιμετωπίζεις με πολιτικές που τους επιτρέπουν να ζήσουν.
Και εδώ είναι που το σύστημα Μακρόν δέχεται το μεγαλύτερο χτύπημα.
Γιατί δεν του έλειψε η εξουσία. Δεν του έλειψε ο χρόνος. Δεν του έλειψαν οι ευκαιρίες.
Είχε όλα τα εργαλεία στα χέρια του.
Κι όμως, δεν κατάφερε να κλείσει το χάσμα ανάμεσα στο Ελιζέ και σε ένα μεγάλο κομμάτι της γαλλικής κοινωνίας.
Και μέσα σε όλο αυτό το χάος, ο υπουργός Εσωτερικών φτάνει να υποβάλει την παραίτησή του. Ο Μακρόν δεν την κάνει δεκτή.
Δηλαδή, η κρίση είναι τεράστια, αλλά στην κορυφή συνεχίζουν σαν να μη χρειάζεται να αλλάξει τίποτα;
Και τώρα πάμε στο καλύτερο.
Αυτός ο ίδιος Μακρόν θέλει να δείχνει τον δρόμο στην Ευρώπη!
Να μιλά για ευρωπαϊκή ηγεσία, ασφάλεια, οικονομία, στρατηγική αυτονομία. Να κάθεται δίπλα στους ισχυρούς του πλανήτη και να εμφανίζεται ως ο άνθρωπος που έχει τις απαντήσεις.
Μα, κύριε Μακρόν, όταν δυσκολεύεσαι να πείσεις τους Γάλλους, πώς περιμένεις να πείσεις τους υπόλοιπους Ευρωπαίους;
Η Γαλλία είναι μεγάλη χώρα. Με ιστορία, δύναμη, οικονομία, διεθνές εκτόπισμα.
Δεν έγινε μικρή επειδή ο πρόεδρός της αντιμετωπίζει πολιτική κρίση.
Αλλά ας ξεχωρίσουμε επιτέλους τη χώρα από τον άνθρωπο που την κυβερνά.
Η Γαλλία δεν είναι Μακρόν. Και ο Μακρόν δεν είναι η Γαλλία.
Το πολιτικό του σχέδιο υποσχέθηκε σταθερότητα, ανανέωση και αποτελέσματα. Σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπο με μια σκληρή πραγματικότητα που δεν χωράει σε επικοινωνιακές φιέστες.
Και η αποτυχία να εξασφαλίσει ευρύτερη κοινωνική εμπιστοσύνη δεν σβήνεται με ένα διάγγελμα.
Γιατί δεν γίνεται να θέλεις να κρατάς το τιμόνι ολόκληρης της Ευρώπης, όταν μέσα στο ίδιο σου το σπίτι έχεις χάσει τον έλεγχο της πολιτικής συζήτησης.
Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πολιτικό χαστούκι για τον Εμανουέλ Μακρόν.
Όχι από τους αντιπάλους του.
Από την ίδια την πραγματικότητα που διαμορφώθηκε στα χρόνια της διακυβέρνησής του.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
