Ποιος θα το φανταζόταν; Ότι θα έφτανε η στιγμή να βλέπουμε τέτοιες εικόνες από χώρες που κάποτε θεωρούσαμε παραδείσους ευημερίας. Εκεί όπου πιστεύαμε ότι οι μισθοί είναι καλοί, η οικονομία ανθίζει, το κράτος λειτουργεί και ο κόσμος ζει χωρίς το καθημερινό άγχος της επιβίωσης.
Κι όμως, η πραγματικότητα έρχεται να γκρεμίσει αυτή την εικόνα!
Δεν μιλάμε αυτή τη φορά για τη Γαλλία. Ούτε για την Αλβανία, στις οποίες ήδη αναφερθήκαμε.
Μιλάμε για το Βέλγιο και την Ιταλία!
Για χώρες που βρίσκονται στον πυρήνα της ευρωπαϊκής οικονομίας. Για πόλεις που αποτελούν παγκόσμια σύμβολα πλούτου, ανάπτυξης και υψηλού βιοτικού επιπέδου.
Το Μιλάνο, για παράδειγμα. Η πρωτεύουσα της μόδας, της πολυτέλειας, των πανάκριβων ακινήτων και των μεγάλων επιχειρηματικών συμφωνιών.
Κι όμως, ακόμη και εκεί, οι δρόμοι γεμίζουν διαδηλωτές. Η κοινωνική ένταση βγαίνει στην επιφάνεια. Και στο Βέλγιο, στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι κινητοποιήσεις αποκαλύπτουν ότι πίσω από την εικόνα της σταθερότητας υπάρχουν σοβαρές κοινωνικές αντιδράσεις.
Γιατί η Ευρώπη έχει δύο πρόσωπα. Και το δεύτερο δεν είναι καθόλου λαμπερό.
Είναι η ακρίβεια που τσακίζει. Το κόστος επιβίωσης που γίνεται δυσβάσταχτο. Οι μισθοί που τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας.
Και πάνω απ’ όλα, η στέγαση!
Το αυτονόητο δικαίωμα να έχεις μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου μετατρέπεται για πολλούς σε πολυτέλεια.
Νέοι άνθρωποι που εργάζονται αλλά δεν μπορούν να φύγουν από το πατρικό τους. Ζευγάρια που αναβάλλουν τη δημιουργία οικογένειας. Εργαζόμενοι που δίνουν τεράστιο μέρος του εισοδήματός τους μόνο και μόνο για να πληρώσουν ένα ενοίκιο.
Και μετά έρχονται το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, οι μετακινήσεις, οι υπόλοιποι λογαριασμοί.
Ο μισθός μπαίνει στον λογαριασμό και είναι σαν να μην μπήκε ποτέ!
Και όλα αυτά πού;
Στην Ευρώπη του 2026! Όχι σε κάποια ξεχασμένη γωνιά του πλανήτη.
Στην Ευρώπη των δισεκατομμυρίων, των επενδύσεων, των πολυεθνικών, των πανίσχυρων τραπεζών και των ατελείωτων εξαγγελιών περί ανάπτυξης.
Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια.
Οι αριθμοί μπορεί να ευημερούν. Οι άνθρωποι, όμως;
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχει και η παιδεία. Οι νέοι καλούνται να σπουδάσουν, να αποκτήσουν προσόντα, να ανταγωνιστούν σε μια ολοένα πιο απαιτητική αγορά εργασίας, χωρίς καμία βεβαιότητα ότι θα μπορέσουν να χτίσουν μια αξιοπρεπή ζωή.
Εδώ, λοιπόν, δεν μιλάμε απλώς για οικονομική δυσκολία.
Μήπως η ευρωπαϊκή κοινωνία οδηγείται πλέον και σε ψυχολογικό αδιέξοδο;
Γιατί πόσο να αντέξει ένας άνθρωπος που δουλεύει και δεν του φτάνουν; Που φοβάται τον επόμενο λογαριασμό; Που βλέπει το όνειρο ενός δικού του σπιτιού να απομακρύνεται κάθε χρόνο;
Πόσο να αντέξει μια νέα γενιά που της υπόσχονται μέλλον, αλλά της στερούν τη δυνατότητα να σχεδιάσει ακόμη και το παρόν της;
Και την ίδια στιγμή, η Ευρώπη έχει ανοίξει ένα τεράστιο γεωπολιτικό και οικονομικό μέτωπο.
Επιχείρησε να γονατίσει τη Ρωσία με τις κυρώσεις. Μόνο που η οικονομική σύγκρουση δεν άφησε αλώβητη ούτε την ίδια.
Οι κυρώσεις, που επιβλήθηκαν μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, είχαν επιπτώσεις στη ρωσική οικονομία. Όμως ο πόλεμος, η ενεργειακή κρίση και οι ανατροπές στις εμπορικές σχέσεις επιβάρυναν και την ευρωπαϊκή οικονομία.
Δεν προκάλεσαν από μόνες τους κάθε πρόβλημα. Αλλά το κόστος αυτής της εποχής το αισθάνονται και οι ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση.
Η Ευρώπη συζητά πώς θα αντιμετωπίσει τις μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη, την ώρα που ένα μέρος των πολιτών της παλεύει να αντιμετωπίσει το επόμενο ενοίκιο!
Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.
Είναι ζήτημα προτεραιοτήτων. Κοινωνικής συνοχής. Εμπιστοσύνης.
Γιατί οι κινητοποιήσεις δεν σημαίνουν ότι όλοι οι Ευρωπαίοι βρίσκονται στην ίδια οικονομική κατάσταση. Ούτε ότι κάθε διαδήλωση έχει τα ίδια αιτήματα.
Αποκαλύπτουν, όμως, ότι η ευρωπαϊκή ευημερία δεν μοιράζεται με τον ίδιο τρόπο σε όλους.
Και η δυσαρέσκεια δεν μπορεί να κρύβεται για πάντα πίσω από τις φωτισμένες βιτρίνες, τις ωραίες φωτογραφίες και τις κυβερνητικές ανακοινώσεις.
Όταν ακόμη και το Μιλάνο και οι Βρυξέλλες γίνονται σύμβολα κοινωνικής διαμαρτυρίας, τότε η συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης αποκτά εντελώς διαφορετικό βάρος.
Γιατί το μεγάλο ερώτημα δεν είναι αν η Ευρώπη παραμένει πλούσια.
Παραμένει.
Το μεγάλο ερώτημα είναι τι αξία έχει αυτός ο πλούτος για τον άνθρωπο που δεν μπορεί να πληρώσει το σπίτι του, να μεγαλώσει τα παιδιά του και να ζήσει χωρίς τον μόνιμο φόβο της επόμενης ημέρας.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η πιο επικίνδυνη ρωγμή στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Όχι στους οικονομικούς δείκτες.
Στην απόσταση ανάμεσα στην Ευρώπη που υπόσχονται και στην Ευρώπη που ζουν οι πολίτες της.
Και αυτή η απόσταση δεν μικραίνει με λόγια.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
