Κοιτάξτε λίγο τι συμβαίνει γύρω μας.
Γαλλία, Βέλγιο, Ιταλία, Αλβανία. Διαφορετικές χώρες, διαφορετικά προβλήματα, διαφορετικές αφορμές. Αλλά μια εικόνα που επανέρχεται: κόσμος στους δρόμους, θυμός, διαμαρτυρίες και μια κοινωνική δυσφορία που δεν κρύβεται εύκολα.
Ακόμη και στις Βρυξέλλες, εκεί όπου χτυπάει η καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι κινητοποιήσεις φέρνουν την κοινωνική δυσαρέσκεια έξω από την πόρτα των ευρωπαϊκών θεσμών.
Δεν διαδηλώνουν όλοι για τον ίδιο λόγο. Όμως πίσω από πολλές κοινωνικές αντιδράσεις βρίσκεται μια κοινή αγωνία: η καθημερινότητα γίνεται όλο και πιο δύσκολη για ανθρώπους που εργάζονται, προσπαθούν, αλλά βλέπουν τα χρήματά τους να μην αρκούν.
Το νοίκι ανεβαίνει. Το σούπερ μάρκετ καταπίνει όλο και μεγαλύτερο μέρος του μισθού. Οι λογαριασμοί δεν περιμένουν. Και η βενζίνη έχει γίνει έξοδο που το υπολογίζεις πριν ακόμη βάλεις μπροστά το αυτοκίνητο.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι και ψυχολογικό.
Γιατί όταν κάθε μήνας γίνεται αγώνας επιβίωσης, δεν χάνεις μόνο την αγοραστική σου δύναμη. Χάνεις την ηρεμία σου. Τη δυνατότητα να σχεδιάσεις το αύριο. Την αίσθηση ότι η δουλειά σου μπορεί να σου εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή ζωή.
Και κάπου εδώ, η κουβέντα έρχεται αναπόφευκτα στην Ελλάδα.
Εδώ τι γίνεται, λοιπόν; Εδώ όλα καλά;
Εδώ ο εργαζόμενος πληρώνει το ενοίκιο χωρίς να του κόβονται τα πόδια; Εδώ μια οικογένεια γεμίζει το καρότσι στο σούπερ μάρκετ χωρίς να κάνει λογαριασμούς μπροστά στο ράφι; Εδώ ο νέος μπορεί να σταθεί στα πόδια του χωρίς να χρειάζεται οικονομική βοήθεια από τους γονείς του;
Γιατί, αν κρίνουμε από την καθημερινότητα πολλών ελληνικών νοικοκυριών, η εικόνα απέχει πολύ από την άνεση που θα ήθελε κανείς να υπάρχει.
Κι όμως, ακούμε συνεχώς για ανάπτυξη, επενδύσεις, θετικούς δείκτες και επιτυχίες της οικονομίας.
Μακάρι να μεταφράζονταν όλα αυτά με την ίδια ένταση και στο πορτοφόλι του πολίτη.
Γιατί ο άνθρωπος που στέκεται στο ταμείο δεν πληρώνει με ποσοστά ανάπτυξης. Πληρώνει με όσα του έχουν απομείνει από τον μισθό.
Και αυτό είναι το σημείο όπου πρέπει να γίνει η πραγματική συζήτηση.
Όχι αν η Ελλάδα πρέπει να αντιγράψει τις διαδηλώσεις άλλων χωρών. Ούτε αν η ένταση στους δρόμους αποτελεί λύση. Δεν αποτελεί.
Αλλά αν έχουμε αρχίσει να θεωρούμε φυσιολογικό κάτι που μόνο φυσιολογικό δεν είναι: να δουλεύεις ολόκληρο τον μήνα και στο τέλος να μη σου μένει σχεδόν τίποτα.
Να αναβάλλεις σχέδια. Να περιορίζεις ανάγκες. Να φοβάσαι ένα έκτακτο έξοδο. Να ζεις με το άγχος της επόμενης πληρωμής.
Και το χειρότερο; Να συνηθίζεις αυτή την κατάσταση τόσο πολύ, ώστε να σταματάς να αναρωτιέσαι αν σου αξίζει κάτι καλύτερο.
Οι εικόνες από τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ιταλία και την Αλβανία δεν αποδεικνύουν ότι όλες αυτές οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν την ίδια κρίση. Μας δίνουν, όμως, μια αφορμή να κοιτάξουμε τη δική μας πραγματικότητα χωρίς ωραιοποιήσεις.
Γιατί η απουσία διαδηλώσεων δεν σημαίνει απουσία προβλημάτων. Και η σιωπή δεν σημαίνει απαραίτητα ικανοποίηση.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι γιατί φωνάζουν οι άλλοι.
Είναι γιατί εμείς έχουμε φτάσει να συζητάμε αν θα βγει ο μήνας, λες και αυτό είναι το φυσιολογικό τίμημα της ζωής.
Και για να το πούμε όπως το λέει ο κόσμος στο πεζοδρόμιο:
Στην Ελλάδα βρέχει λεφτά και δεν το πήραμε χαμπάρι; Ή μας έχει πιάσει η μπόρα και κάνουμε πως δεν βρεχόμαστε;
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
