Από την κουβέντα μας με τον Νίκο Αλιάγα στην «Αλατιέρα», στο Μεσολόγγι, κρατήσαμε πολλά. Μία στιγμή, όμως, ήταν αρκετή για να καταλάβουμε ακόμη περισσότερα για τη φιλοσοφία με την οποία έχτισε ολόκληρη την πορεία του στη Γαλλία.
Στο πρώτο μέρος σταθήκαμε στον άνθρωπο Αλιάγα. Στην απλότητά του, στις ρίζες του, στη βαθιά αγάπη του για το Μεσολόγγι και σε όσα προσφέρει στον τόπο του.
Στο Part 2 η κουβέντα πηγαίνει αλλού.
Και ξεκινά από μία λέξη.
«Χώθηκες».
Τον ρωτήσαμε, λοιπόν, με τον δικό μας αυθόρμητο τρόπο:
«Νίκο, πώς “χώθηκες” στη Γαλλία; Πώς κατάφερες να μπεις εκεί και να φτάσεις τόσο ψηλά;»
Η αντίδρασή του ήταν άμεση.
Γούρλωσε τα μάτια.
Σαν να ήθελε πρώτα να σταθεί στη λέξη που χρησιμοποιήσαμε και μετά να απαντήσει στην ίδια την ερώτηση.
Γιατί ο Νίκος Αλιάγας δεν θεωρεί ότι «χώθηκε» πουθενά.
Ήταν κατηγορηματικός.
«Δουλειά. Μόνο δουλειά. Πολλή δουλειά».
Και αμέσως μετά συμπλήρωσε κάτι εξίσου σημαντικό:
«Στη Γαλλία υπάρχει αξιοκρατία».
Εκεί, κατά τη γνώμη μας, βρίσκεται όλη η ουσία.
Γιατί αυτή δεν είναι απλώς η απάντηση ενός διάσημου παρουσιαστή σε μια ερώτηση για την καριέρα του. Είναι μια απάντηση που αξίζει να ακούσουν όλοι οι νέοι που σήμερα νιώθουν «μπερδεμένοι».
Τα παιδιά που κοιτάζουν το αύριο και δεν ξέρουν προς τα πού να πάνε. Όσοι τελείωσαν μια σχολή και αναρωτιούνται τι ακολουθεί. Εκείνοι που ξεκίνησαν κάτι, δεν τους βγήκε και αισθάνονται ότι έμειναν πίσω. Όσοι βλέπουν τους άλλους να προχωρούν και αναρωτιούνται μήπως οι ίδιοι έχασαν χρόνο.
Και φυσικά εκείνοι που έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι για να πας μπροστά χρειάζεσαι πρώτα μια «άκρη», μια γνωριμία, κάποιον να σε βάλει κάπου.
Η απάντηση του Νίκου Αλιάγα έρχεται να γκρεμίσει, με τον πιο απλό τρόπο, αυτή τη λογική.
«Δεν χώθηκα. Δούλεψα».
Αυτό ήταν ουσιαστικά το μήνυμα.
Και αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα όταν προέρχεται από έναν άνθρωπο που δεν έκανε απλώς μια αξιοπρεπή καριέρα στο εξωτερικό.
Μιλάμε για έναν Έλληνα που κατάφερε να φτάσει στην πρώτη γραμμή της γαλλικής τηλεόρασης, να παραμείνει εκεί για χρόνια και να γίνει ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα τηλεοπτικά πρόσωπα σε μία από τις μεγαλύτερες αγορές της Ευρώπης.
Βρέθηκε απέναντι από κορυφαίους πολιτικούς, καλλιτέχνες και προσωπικότητες παγκόσμιου βεληνεκούς.
Και όμως, όταν τον ρωτάς πώς τα κατάφερε, η εξήγησή του δεν κρύβει κάποιο μαγικό μυστικό.
Έχει δουλειά.
Προετοιμασία.
Πειθαρχία.
Επιμονή.
Χρόνο.
Και, όπως ο ίδιος μας τόνισε, ένα περιβάλλον στη Γαλλία που του έδωσε τη δυνατότητα να προχωρήσει μέσα από την αξιοκρατία.
Ίσως αυτό έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία σήμερα.
Ζούμε στην εποχή της γρήγορης εικόνας. Καθημερινά στα social media βλέπουμε κυρίως το αποτέλεσμα.
Το ωραίο σπίτι.
Το ταξίδι.
Τα χρήματα.
Την επιτυχία.
Την αναγνωρισιμότητα.
Σπάνια, όμως, βλέπουμε τη διαδρομή που προηγήθηκε.
Τα χρόνια δουλειάς. Τις αποτυχίες. Την ανασφάλεια. Τις πόρτες που έκλεισαν. Τις φορές που κάποιος χρειάστηκε να σηκωθεί και να προσπαθήσει ξανά.
Και κάπως έτσι δημιουργείται η εντύπωση ότι κάποιοι «χώθηκαν», κάποιοι στάθηκαν απλώς τυχεροί και κάποιοι γνώριζαν τους κατάλληλους ανθρώπους.
Η πραγματική ζωή, όμως, είναι πιο σύνθετη.
Ναι, μια γνωριμία μπορεί να ανοίξει μια πόρτα.
Μια συγκυρία μπορεί να σου δώσει μια ευκαιρία.
Ακόμη και η τύχη μπορεί να παίξει τον ρόλο της.
Όμως η πραγματική δοκιμασία ξεκινά από τη στιγμή που η πόρτα ανοίγει.
Γιατί τότε πρέπει να αποδείξεις ότι αξίζεις να βρίσκεσαι μέσα.
Και κυρίως ότι αξίζεις να παραμείνεις.
Εκεί δεν υπάρχουν συντομεύσεις. Η διάρκεια απαιτεί δουλειά.
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο που μπορεί να κρατήσει ένας νέος άνθρωπος από την ιστορία του Νίκου Αλιάγα.
Όχι ότι όλοι μπορούν να γίνουν διάσημοι.
Ούτε ότι όποιος δουλεύει σκληρά θα φτάσει υποχρεωτικά στην κορυφή.
Οι εποχές είναι δύσκολες. Η ακρίβεια πιέζει, οι μισθοί για πολλούς δεν επαρκούν, η επαγγελματική αβεβαιότητα είναι μεγάλη και, φυσικά, δεν ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία.
Γι’ αυτό και είναι απολύτως λογικό ένας νέος άνθρωπος να μην έχει όλες τις απαντήσεις.
Το ζητούμενο είναι να μη μείνει ακίνητος μέσα σε αυτό το μπέρδεμα.
Δοκίμασε.
Μάθε.
Ψάξε.
Δούλεψε.
Απέτυχε, αν χρειαστεί.
Ξεκίνα ξανά.
Άλλαξε κατεύθυνση αν καταλάβεις ότι αυτό που επέλεξες δεν σου ταιριάζει.
Αλλά μην περιμένεις κάποιον άλλον να κατασκευάσει τον δρόμο για εσένα.
Γιατί το σημαντικό δεν είναι να ξέρεις στα 20 ή στα 25 σου πού ακριβώς θα βρίσκεσαι στα 40.
Το σημαντικό είναι να μη φοβηθείς να ξεκινήσεις. Να αρχίσεις να χτίζεις κάτι δικό σου, ακόμη κι αν στην αρχή δεν ξέρεις πού ακριβώς μπορεί να σε οδηγήσει.
Και ίσως κάποια στιγμή η ίδια η διαδρομή, η επιμονή και η δουλειά σου να σε φέρουν σε ένα μέρος που σήμερα ούτε μπορείς να φανταστείς.
Γι’ αυτό και από ολόκληρη την κουβέντα μας με τον Νίκο Αλιάγα, η αντίδρασή του στη λέξη «χώθηκες» θα μας μείνει.
Γούρλωσε τα μάτια.
Και έδωσε την απάντηση χωρίς περιστροφές:
«Δουλειά. Μόνο δουλειά».
Μια τόσο απλή φράση που, τελικά, λέει πολύ περισσότερα από μια μεγάλη θεωρία περί επιτυχίας.
Γιατί ίσως το πρώτο πράγμα που πρέπει να σταματήσουμε να ψάχνουμε είναι ποιος θα μας «χώσει».
Και να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε:
«Τι μπορώ να κάνω εγώ σήμερα, ώστε αύριο να αξίζω τη θέση που θέλω να κατακτήσω;»
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
