Ο Δεκαπενταύγουστος είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια μεγάλη θρησκευτική γιορτή. Δεν είναι απλώς μια αργία στην καρδιά του καλοκαιριού, ούτε μόνο η ημέρα που γιορτάζουν χιλιάδες άνθρωποι σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Είναι μια ημέρα με βαθύ συμβολισμό.
Η Κοίμηση της Θεοτόκου, το «Πάσχα του καλοκαιριού» όπως συχνά αποκαλείται, κουβαλά ένα μήνυμα που παραμένει αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο: πίστη, αγάπη, ελπίδα, προσφορά, οικογένεια, άνθρωπος.
Λέξεις απλές. Στη σημερινή εποχή, όμως, ίσως πιο αναγκαίες από ποτέ.
Γιατί ζούμε σε έναν κόσμο που τρέχει με απίστευτη ταχύτητα. Τρέχουμε κι εμείς μαζί του. Να προλάβουμε, να πετύχουμε, να αποκτήσουμε περισσότερα, να αποδείξουμε περισσότερα. Κυνηγάμε χρήματα, καριέρες, αναγνώριση, εικόνα, followers, likes. Κοιτάμε συνεχώς τι έχει ο διπλανός και πολλές φορές ξεχνάμε να εκτιμήσουμε όσα βρίσκονται ήδη μπροστά μας.
Η τεχνολογία μάς έφερε πιο κοντά από ποτέ και, παράδοξα, αρκετές φορές μας απομάκρυνε.
Μπορεί να έχουμε εκατοντάδες επαφές στο κινητό και χιλιάδες «φίλους» στα social media, αλλά όταν έρθει η δύσκολη στιγμή, εκείνο που πραγματικά έχει σημασία είναι ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο. Ποιος θα καθίσει δίπλα μας. Ποιος θα μας πει ένα πραγματικό «είμαι εδώ».
Και κάπου εδώ βρίσκεται ίσως ένα από τα βαθύτερα μηνύματα της σημερινής ημέρας.
Η ζωή δεν μετριέται μόνο με όσα κατάφερες να αποκτήσεις. Μετριέται και με τους ανθρώπους που κράτησες δίπλα σου στη διαδρομή.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Παναγία έχει μια τόσο ξεχωριστή θέση στην καρδιά του ελληνικού λαού. Είναι συνδεδεμένη με τη μάνα, την προστασία, την παρηγοριά. Είναι εκεί όπου στρέφεται ο άνθρωπος όταν φοβάται, όταν πονά, όταν περιμένει, όταν ελπίζει. Εκεί όπου πολλές φορές δεν υπάρχουν πια λόγια και μένει μόνο μια προσευχή.
Σε μια εποχή που μας θέλει συνεχώς δυνατούς, επιτυχημένους και αψεγάδιαστους, ο Δεκαπενταύγουστος υπενθυμίζει ότι δύναμη δεν είναι μόνο να κερδίζεις.
Δύναμη είναι να αντέχεις.
Να συγχωρείς.
Να αγαπάς.
Να προσφέρεις χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα.
Να μπορείς να πεις «έκανα λάθος».
Να βρίσκεσαι δίπλα στον άνθρωπό σου όταν τα φώτα σβήνουν και δεν υπάρχει κανένα κοινό να χειροκροτήσει.
Γιατί τελικά κανένας τραπεζικός λογαριασμός, κανένας τίτλος, κανένα κοινωνικό status και κανένας αριθμός στα social media δεν μπορεί να αγοράσει αυτά που πραγματικά έχουν αξία.
Την υγεία. Την αγάπη. Την οικογένεια. Την αληθινή φιλία. Την παρουσία.
Ίσως, λοιπόν, αυτή η μεγάλη ημέρα να είναι μια ευκαιρία να κοιτάξουμε λίγο διαφορετικά τη ζωή μας.
Να πάρουμε ένα τηλέφωνο εκεί που το αναβάλλουμε μήνες.
Να καθίσουμε λίγο περισσότερο στο οικογενειακό τραπέζι.
Να αγκαλιάσουμε τους γονείς μας όσο μπορούμε ακόμη να τους αγκαλιάζουμε.
Να τελειώσουμε μια παρεξήγηση που κρατά περισσότερο απ’ όσο αξίζει.
Να πούμε ένα «σ’ αγαπώ» χωρίς να περιμένουμε κάποια ειδική περίσταση.
Και να ανάψουμε ένα κερί για εκείνους που σήμερα θα θέλαμε να βρίσκονται στο ίδιο τραπέζι μαζί μας, αλλά δεν είναι πια εδώ.
Γιατί η ζωή έχει έναν σκληρό τρόπο να μας διδάσκει ότι όσα σήμερα θεωρούμε δεδομένα, αύριο μπορεί να είναι αυτά που θα μας λείψουν περισσότερο.
Ο Δεκαπενταύγουστος, λοιπόν, μέσα στη φασαρία της εποχής, έρχεται σχεδόν σαν ένα μικρό «στοπ».
Όχι για να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε ή να κυνηγάμε τους στόχους μας.
Αλλά για να θυμηθούμε για ποιους και για ποια πράγματα αξίζει πραγματικά να τρέχουμε.
Να μη φτάσουμε κάποτε εκεί που θέλαμε και ανακαλύψουμε ότι, στη διαδρομή, χάσαμε εκείνους που θα θέλαμε να βρίσκονται δίπλα μας όταν φτάσουμε.
Γιατί επιτυχία δεν είναι μόνο να φτάσεις ψηλά. Είναι να έχεις ανθρώπους να μοιραστείς τη θέα.
Χρόνια πολλά στις Μαρίες, στους Μάριους, στις Παναγιώτες και στους Παναγιώτηδες.
Χρόνια πολλά σε κάθε σπίτι που σήμερα γιορτάζει.
Και για όλους μας, μία ευχή:
Υγεία, πίστη, αγάπη και ανθρώπους αληθινούς δίπλα μας.
Γιατί μπορεί ο κόσμος να αλλάζει.
Οι πραγματικές αξίες, όμως, δεν αλλάζουν ποτέ.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
