Μπορεί να κερδίσεις μια μάχη και την ίδια στιγμή να έχεις αρχίσει να χάνεις τον πόλεμο.
Αυτό ακριβώς κάνει πολλές φορές ο εγωισμός. Σε γεμίζει με μια ψεύτικη αίσθηση δύναμης. Σε πείθει ότι νίκησες επειδή δεν μίλησες πρώτος. Επειδή δεν ζήτησες συγγνώμη. Επειδή δεν σήκωσες το τηλέφωνο. Επειδή δεν έστειλες εκείνο το μήνυμα. Επειδή δεν έκανες ούτε ένα βήμα πίσω.
Και όταν ο άλλος δεν επιστρέψει, λες μέσα σου: «Δεν πειράζει. Εγώ δεν λύγισα».
Νίκησες, λοιπόν;
Ίσως για λίγα λεπτά. Ίσως για μερικές ημέρες. Ίσως μόνο μέσα στο μυαλό σου.
Γιατί ο εγωισμός είναι ύπουλος. Δεν σου παρουσιάζει αμέσως τον λογαριασμό. Στην αρχή σε κάνει να αισθάνεσαι δικαιωμένος. Σου λέει ότι κράτησες τη θέση σου, ότι δεν υποχώρησες, ότι δεν έδωσες στον άλλον την ικανοποίηση να σε δει να κάνεις πίσω.
Ο λογαριασμός έρχεται αργότερα.
Όταν περάσει ο θυμός. Όταν πέσει η ένταση. Όταν οι μέρες γίνουν εβδομάδες και οι εβδομάδες μήνες. Όταν εκείνος που θεωρούσες δεδομένο πάψει να είναι εκεί. Τότε μένεις απέναντι στην πραγματικότητα και αρχίζεις να μετράς όχι όσα κέρδισες, αλλά εκείνα που έχασες.
Ανθρώπους. Σχέσεις. Φιλίες. Αγάπες. Οικογένειες που απομακρύνθηκαν. Στιγμές που δεν θα επιστρέψουν. Λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Αγκαλιές που έμειναν στη μέση.
Και όλα αυτά για ποιο λόγο;
Για να μη φανεί ότι έκανες πίσω.
Κάπου εδώ βρίσκεται και μία από τις μεγαλύτερες παρεξηγήσεις της εποχής μας. Έχουμε μάθει να συνδέουμε την υποχώρηση με την αδυναμία. Τη συγγνώμη με την ήττα. Το πρώτο βήμα με την ταπείνωση. Θεωρούμε πολλές φορές «δυνατό» εκείνον που δεν συγχωρεί, που δεν επιστρέφει, που δεν αλλάζει γνώμη.
Κι όμως, δύναμη δεν είναι να μένεις αμετακίνητος με κάθε κόστος.
Δύναμη είναι να μπορείς να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να παραδεχτείς ότι έκανες λάθος. Να πεις ένα «συγγνώμη» όταν πρέπει. Να κάνεις ένα τηλεφώνημα χωρίς να υπολογίζεις ποιος τηλεφώνησε τελευταίος. Να προστατεύσεις κάτι πολύτιμο πριν γίνει ανάμνηση.
Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε τα πάντα.
Γιατί άλλο αξιοπρέπεια και άλλο εγωισμός.
Η αξιοπρέπεια βάζει όρια. Ο εγωισμός σηκώνει τοίχους.
Η αξιοπρέπεια σε απομακρύνει από εκείνον που σε υποτιμά. Ο εγωισμός μπορεί να σε απομακρύνει ακόμη και από εκείνον που σε αγαπά.
Η αξιοπρέπεια λέει «μέχρι εδώ» όταν πραγματικά χρειάζεται. Ο εγωισμός λέει «ποτέ ξανά», ακόμη κι όταν μέσα σου θέλεις να πεις «έλα να μιλήσουμε».
Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο: να καταλάβεις εγκαίρως ποιο από τα δύο μιλάει μέσα σου.
Γιατί η ζωή προχωρά. Οι άνθρωποι κουράζονται να περιμένουν. Κάποια τηλέφωνα σταματούν να χτυπούν. Κάποιες πόρτες που έμεναν για καιρό μισάνοιχτες, κάποια στιγμή κλείνουν. Και τότε μπορεί να είναι πολύ αργά για να διορθώσεις όσα κάποτε μπορούσαν να σωθούν με δύο κουβέντες.
Δεν αξίζει κάθε σχέση να σωθεί. Δεν αξίζει κάθε άνθρωπος μια δεύτερη ευκαιρία. Αλλά όταν κάτι έχει πραγματική αξία, το να το θυσιάσεις μόνο και μόνο για να μη «χάσεις» είναι ίσως η μεγαλύτερη ήττα.
Γιατί τι ακριβώς κέρδισες αν στο τέλος έμεινες χωρίς αυτό που πραγματικά ήθελες;
Τι σημασία έχει ποιος είχε δίκιο, όταν πλέον δεν υπάρχει κανείς απέναντί σου για να το συζητήσεις;
Και κάπως έτσι έρχεται η πιο πικρή διαπίστωση: μπορεί να πέρασες μια ολόκληρη ζωή προσπαθώντας να μη χάσεις καμία μάχη και τελικά να έχασες τους ανθρώπους για τους οποίους άξιζε πραγματικά να πολεμήσεις.
Γι’ αυτό, πριν πεις «εγώ δεν κάνω πίσω», κάνε στον εαυτό σου μία απλή αλλά δύσκολη ερώτηση:
Θέλεις πραγματικά να κερδίσεις ή θέλεις απλώς να μη φανείς χαμένος;
Γιατί ο εγωισμός μπορεί να σου δώσει την αίσθηση της νίκης.
Μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις ότι εσύ είχες τον τελευταίο λόγο, ότι εσύ άντεξες περισσότερο, ότι εσύ δεν λύγισες.
Μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή που θα κοιτάξεις γύρω σου και θα καταλάβεις ότι, για να κερδίσει το «εγώ», έχασες τα πάντα.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
