Υπάρχει μια παράξενη αντίφαση στον κόσμο που ζούμε.
Όταν μιλάς για τη ζωή ενός ανθρώπου, γελάς, θυμώνεις, συγκινείσαι. Βλέπεις στιγμές, επιλογές, λάθη, έρωτες, ξενύχτια, ανατροπές. Είναι μια ιστορία. Είναι σενάριο. Είναι… κωμωδία. Γιατί όσο σοβαρά κι αν παίρνουμε τον εαυτό μας, στο τέλος, αν το δεις απ’ έξω, όλα μοιάζουν λίγο ειρωνικά.
Ο άλλος τρέχει να προλάβει, να αποδείξει, να γίνει «κάτι».
Και τελικά, ξεχνά να ζήσει.
Κάποιος αγχώνεται για το αύριο, ενώ δεν έχει προλάβει να καταλάβει το σήμερα.
Κάποιος άλλος παίζει ρόλους για να αρέσει, ενώ μέσα του δεν έχει ιδέα ποιος είναι.
Και κάπου εκεί, η ζωή γράφει το δικό της σενάριο.
Με ανατροπές που δεν ζήτησες. Με σκηνές που δεν διάλεξες. Με ανθρώπους που ήρθαν και έφυγαν χωρίς προειδοποίηση.
Και εσύ;
Εσύ νομίζεις ότι κρατάς το τιμόνι.
Μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι πολλές φορές… είσαι απλά επιβάτης.
Η ζωή, λοιπόν, είναι κωμωδία.
Όχι γιατί δεν έχει πόνο. Αλλά γιατί έχει ειρωνεία.
Γιατί όσα θεωρούσες σημαντικά, κάποια στιγμή γελοιοποιούνται από τον χρόνο.
Γιατί όσα σε διέλυσαν, μετά από χρόνια γίνονται ιστορίες για να λες με ένα ποτό στο χέρι.
Και εκεί που γελάς, εκεί που λες «δεν βαριέσαι», εκεί που συνεχίζεις…
Έρχεται ο θάνατος.
Και σταματάει τα πάντα.
Χωρίς μουσική. Χωρίς εισαγωγή. Χωρίς εξηγήσεις.
Και τότε, ξαφνικά, η ζωή που πριν ήταν ιστορία… γίνεται αριθμός.
Ένας ακόμα.
Μια είδηση.
Μια γραμμή σε μια λίστα.
Ένα νούμερο σε μια στατιστική.
Κανείς δεν θα γράψει το σενάριό σου όπως το έζησες.
Κανείς δεν θα νιώσει όσα ένιωσες.
Κανείς δεν θα καταλάβει τι πραγματικά σήμαιναν για σένα όλα αυτά που πέρασες.
Για τον κόσμο, θα είσαι απλά «ένας άνθρωπος που έφυγε».
Και κάπου εκεί, καταλαβαίνεις τη μεγαλύτερη αλήθεια:
Όσο ζεις, είσαι μοναδικός.
Όταν φύγεις, γίνεσαι δεδομένο.
Κυνικό; Ναι.
Αληθινό; Απόλυτα.
Γι’ αυτό, αν υπάρχει κάτι που αξίζει σε αυτή την παράσταση που λέγεται ζωή, δεν είναι να παίξεις σωστά τον ρόλο που σου έδωσαν.
Είναι να τον γράψεις μόνος σου.
Να γελάσεις, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει λόγος.
Να ρισκάρεις, ακόμα κι όταν φοβάσαι.
Να πεις αυτά που σκέφτεσαι, πριν γίνουν απωθημένα.
Να ζήσεις, πριν γίνεις… στατιστική.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία πόσο σοβαρά πήρες τη ζωή.
Σημασία έχει αν την έζησες.
Και αυτό… δεν μετριέται σε νούμερα.
