Πιάσαμε όλοι τα 206 εκατομμύρια ευρώ, τις εταιρείες-φαντάσματα, τους επιχειρηματίες, τους λογιστές, τις συλλήψεις. Ωραία μέχρι εδώ. Αλλά υπάρχει και μια άλλη πλευρά αυτής της ιστορίας, που δεν βλέπω να την πολυσυζητάει κανείς.
Μιλάω για τους λεγόμενους «αχυρανθρώπους».
Ποιοι είναι, ρε παιδιά, αυτοί οι άνθρωποι; Τίποτα μεγιστάνες; Τίποτα εκατομμυριούχοι που έκαναν τις μεγάλες δουλειές;
Ή μήπως άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα και βρέθηκε κάποιος να τους τάξει ένα μηνιάτικο για να χρησιμοποιήσει το όνομά τους και το ΑΦΜ τους;
Γιατί ας μη γελιόμαστε. Υπάρχει κόσμος εκεί έξω που δεν έχει να πληρώσει το νοίκι του. Που του κόβουν το ρεύμα. Που πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ και κοιτάζει τις τιμές πριν βάλει κάτι στο καλάθι. Που δεν έχει να πάρει τα φάρμακα του παιδιού του.
Και όταν ένας τέτοιος άνθρωπος βρεθεί μπροστά σε κάποιον που του λέει «βάλε μια υπογραφή και θα παίρνεις τόσα τον μήνα», πόσο εύκολο είναι να πει όχι;
Δεν ξέρουμε αν αυτή είναι η ιστορία των συγκεκριμένων κατηγορουμένων. Αλλά ξέρουμε ότι η φτώχεια κάνει τον άνθρωπο ευάλωτο. Και κάποιοι ξέρουν πολύ καλά να πατάνε πάνω στην ανάγκη του άλλου.
Και εδώ θέλω να ρωτήσω κάτι. Το κράτος πού είναι σε όλο αυτό;
Το κράτος ξέρει να κυνηγάει τη φοροδιαφυγή. Και καλά κάνει! Ξέρει να δεσμεύει λογαριασμούς, να στέλνει ελεγκτές, να ψάχνει ποιος χρωστάει και πόσα.
Ξέρει όμως και πώς ζει ο κόσμος;
Ξέρει τι σημαίνει να φτάνει 15 του μήνα και να μην έχεις ούτε πενηντάρικο στην τσέπη; Να χτυπάει το τηλέφωνο και να είναι ο ιδιοκτήτης που ζητάει το νοίκι; Να χρειάζεσαι βενζίνη για να πας στη δουλειά και να μην έχεις να βάλεις;
Γιατί εύκολο είναι να δείχνεις τον φτωχό που έβαλε την υπογραφή του. Το δύσκολο είναι να αναρωτηθείς ποιος τον έφερε σε τέτοια ανάγκη ώστε να δεχτεί να τη βάλει.
Και μην παρεξηγηθούμε. Δεν δικαιολογώ καμία παρανομία. Όποιος έχει ευθύνη, να την πληρώσει. Αλλά άλλο αυτό και άλλο να κάνουμε πως δεν υπάρχει η κοινωνία γύρω μας.
Γιατί αν κάποιος έστησε ολόκληρη δουλειά πάνω σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη από ένα μηνιάτικο, τότε δεν έχουμε μόνο μια ιστορία με εταιρείες και ΑΦΜ.
Έχουμε και μια ιστορία εκμετάλλευσης της φτώχειας.
Και αυτή είναι η μεγάλη εικόνα που δεν πρέπει να χαθεί μέσα στα εκατομμύρια.
Γιατί το κράτος δεν μπορεί να εμφανίζεται μόνο όταν έρχεται η ώρα να εισπράξει, να ελέγξει και να τιμωρήσει. Πρέπει να υπάρχει και όταν ο πολίτης δεν έχει να φάει!
Ας ψάξουν, λοιπόν, οι Αρχές ποιος έκανε τι. Ας ξεχωρίσουν εκείνους που οργάνωναν από εκείνους που ενδεχομένως χρησιμοποιήθηκαν.
Αλλά ας σταματήσουμε να τα βλέπουμε όλα από τη μία πλευρά.
Γιατί πίσω από ένα ΑΦΜ μπορεί να κρύβεται μια ολόκληρη οικογένεια που δεν έχει να βγάλει τον μήνα.
Και αν φτάσαμε στο σημείο η φτώχεια να γίνεται ευκαιρία για να στήνουν άλλοι τις δουλειές τους, τότε το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από τα 206 εκατομμύρια.
Και γι’ αυτό, κύριοι του κράτους, δεν φταίνε μόνο οι άλλοι. Έχετε κι εσείς ευθύνη!
