Οι εικόνες από το Θέατρο Αλίκη, το βράδυ της Δευτέρας 9 Νοεμβρίου, μιλούν από μόνες τους. Μια αίθουσα γεμάτη κόσμο, ένα κοινό που παρακολουθεί, συμμετέχει και στο τέλος χειροκροτεί τους συντελεστές.
Η παράσταση «Μέσα στο Μυαλό σου – Part 3: The Finale – Όλα για Σένα», με τον Dr. Γιώργο Λάγιο και τους ηθοποιούς Μάνο Τσούτη και Χρύσα Ρώμα, επέστρεψε για τρίτη χρονιά, επιβεβαιώνοντας ότι μια θεατρική πρόταση με ξεχωριστή ταυτότητα μπορεί να δημιουργήσει τη δική της δυναμική.
Και εδώ αρχίζει η μεγάλη κουβέντα.
Ακούμε συνεχώς ότι ο κόσμος επέστρεψε στο θέατρο. Ωραία ακούγεται. Αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι.
Ο κόσμος δεν επέστρεψε αδιακρίτως σε όλα τα θέατρα. Επέστρεψε στο καλό θέατρο. Σε εκείνο που έχει κάτι να του πει, που σέβεται τα χρήματά του, τον χρόνο του και την ανάγκη του να δει κάτι πραγματικά αξιόλογο.
Γιατί δεν γεμίζουν όλες οι αίθουσες. Δεν κόβουν όλοι τα ίδια εισιτήρια. Και δεν σημαίνει ότι επειδή μια παραγωγή γνωρίζει επιτυχία, ολόκληρη η θεατρική αγορά ζει ημέρες δόξας.
Αυτό είναι το μεγάλο λάθος που κάνουν αρκετοί.
Ο Διονύσης Παναγιωτάκης, όμως, έχει αποδείξει ότι γνωρίζει τη δουλειά. Μέσα από τα Αθηναϊκά Θέατρα και τις παραγωγές του, έχει επενδύσει σε χώρους, ανθρώπους και προτάσεις με χαρακτήρα. Δεν αντιμετωπίζει το θέατρο απλώς ως μια αίθουσα που πρέπει να γεμίσει καρέκλες. Επενδύει στο περιεχόμενο.
Και το «Μέσα στο Μυαλό σου» είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Δεν πρόκειται για μια συμβατική παράσταση. Συνδυάζει το θέατρο με την ψυχολογία, βάζει τον θεατή μέσα στην ιστορία, τον προκαλεί να σκεφτεί, να συμμετάσχει, να πάρει θέση.
Αυτό είναι που αγοράζει σήμερα ο κόσμος. Όχι απλώς ένα εισιτήριο. Μια εμπειρία που αξίζει να βγει από το σπίτι του για να τη ζήσει.
Οι εικόνες που δημοσίευσε ο ίδιος ο Παναγιωτάκης στο Instagram αποτυπώνουν την ανταπόκριση στην πρεμιέρα. Και δείχνουν ότι, ακόμη και σε μια εποχή που η ακρίβεια πιέζει την ψυχαγωγία, υπάρχει κοινό πρόθυμο να στηρίξει μια πρόταση που το κερδίζει.
Ας μη μπερδεύουμε, λοιπόν, την επιτυχία των καλών θεάτρων με την επιτυχία όλων των θεάτρων.
Το θέατρο δεν γεμίζει επειδή απλώς υπάρχει. Γεμίζει όταν έχει λόγο ύπαρξης.
Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη δικαίωση για έναν παραγωγό όπως ο Διονύσης Παναγιωτάκης.
Γιατί στο τέλος δεν έχει σημασία πόσα θέατρα διαθέτεις. Σημασία έχει πόσους λόγους δίνεις στον κόσμο να μπει μέσα.
Και, κυρίως, να θέλει να ξανάρθει.
