Πόνος, δάκρυα και λόγια καρδιάς πλημμύρισαν το διαδίκτυο, λίγες ώρες μετά την είδηση πως ο Γιάννης Πανίτσας, ο τραγουδιστής με τη χρυσή καρδιά, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 55 ετών.
Ο καλλιτέχνης που σημάδεψε τη νυχτερινή διασκέδαση της Πάτρας, δεν ήταν απλώς τραγουδιστής – ήταν φίλος, αδελφός, ψυχή της πόλης.
Οι αναρτήσεις που έγιναν από φίλους, συνεργάτες και απλό κόσμο, είναι σπαρακτικές. Μέσα από μερικές λέξεις, ξεδιπλώνεται όλη η πορεία ενός ανθρώπου που τραγουδούσε πρώτα με την ψυχή του και μετά με τη φωνή του.
💬 «Πάλι Γιάννη…πάλι…παράνομος…πάλι Γιάννη ..ΑΝΤΙΟ Γιάννη….δε θα σε ξεχάσω ΠΟΤΕ το υπόσχομαι αδερφέ μου….…» – Κώστας Κόζης
💬 «Αντίο Johnny μου, να μου τον φιλήσεις…» – Χρήστος Κόζης
💬 «ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΗ…..το κατι ακομη ησουν εσυ αρχοντα…Ηξερες πως να γεμιζεις μαγαζια και να διασκεδαζεις το κοσμο….Καποτε μου πες Νικολακη αγορι μου εμεις γεννηθηκαμε να κανουμε πρωταθλητισμο οχι απλα να τρεχουμε….Πηγαινε στην κυρ Ελενη που τοσο σε αγαπουσε και εσυ αυτην….ΠΛΕΟΝ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΣΟΣ ΕΧΕΙ ΦΙΡΜΑ….ΠΑΝΙΤΣΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ» – Νίκος Σκάλτσας.
💬 «Ήσουν υπόδειγμα καλλιτέχνη με σεβασμό – αγάπη – και πάντα δοτικος σε όλους όσους ήταν δίπλα σου !!!
Ήσουν ο μοναδικός που τραγουδούσε πρώτα η ψυχούλα σου και μετά η φωνή σου !!!
Καλο ταξιδι Γιαννακο. Ο Παράδεισος σου σε περιμένει !!!» – Αλέξης Μάκκας
💬 «Ενας ωραίος άνθρωπος γεμάτος χαμόγελο και όμορφη ενέργεια… Γιάννη Πανίτσα θα λείψεις πολύ από όλη την Πατρα και από όσους σε γνωρίσαμε….…» – Άκης Δείξιμος.
Μια ολόκληρη πόλη, μια ολόκληρη γενιά, αποχαιρετά τον δικό της άνθρωπο – τον Γιάννη Πανίτσα.
Όχι μόνο τον τραγουδιστή, αλλά τον άνθρωπο που σου μιλούσε σαν να σε ήξερε μια ζωή, που σου έδινε απλόχερα το χαμόγελο, τη φωνή του, την ψυχή του. Έναν άνθρωπο που δεν τραγουδούσε απλώς. Ζούσε για να κάνει τον άλλον να νιώσει.
Καλό ταξίδι, Γιαννάκη.
Όσοι σε γνώρισαν, δεν θα σε ξεχάσουν ποτέ.
Θα κουβαλούν για πάντα μέσα τους το συναίσθημα, την αλήθεια, τη ζεστασιά — αυτά που μόνο εσύ ήξερες να δίνεις, χωρίς φειδώ.
Έφυγες με μια πόλη δική σου – την Πάτρα – να σε θρηνεί όπως λίγους άλλους.
Μια πόλη που σε λάτρεψε, που σε άκουσε, που σε αγκάλιασε… και τώρα πονά.
Γιαννάκη, εσύ δεν πέρασες απλώς…
Άφησες σημάδι. Και μάλιστα ανεξίτηλο.

