Η Πάτρα θρηνεί την απώλεια του τραγουδιστή Γιάννη Πανίτσα, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 55 ετών, έπειτα από μάχη με σοβαρό πρόβλημα υγείας και εγκεφαλική αιμορραγία. Όμως ο πόνος δεν περιορίζεται στη φυσική του απουσία. Πίσω από την είδηση του θανάτου, κρύβεται μια βαθιά πίκρα. Μια αδικία που τον πλήγωσε όσο λίγα.
Τα τελευταία χρόνια, ο Γιάννης ένιωθε πως η νύχτα της Πάτρας τον είχε αφήσει πίσω, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Παρότι είχε γεμίσει δεκάδες μαγαζιά με τη φωνή και την ενέργεια του, ένιωθε πως οι επιχειρηματίες του χώρου τον απέφευγαν. Και αυτό, όπως λένε φίλοι του, τον πλήγωνε όσο τίποτα άλλο.
Ένας άνθρωπος που ο Γιάννης Πανίτσας δεν ξέχασε ποτέ — ούτε στιγμή — ήταν ο Βασίλης Στεφανάκος.
Ο «Έλληνας Αλ Καπόνε», όπως τον αποκαλούσαν, ήταν εκείνος που του άνοιξε μια πόρτα της νυχτερινής Αθήνας. Του έδωσε μικρόφωνο στο ιστορικό “Τούνελ”. Τον έβαλε να σταθεί δίπλα σε καλλιτεχνικά μεγαθήρια της εποχής, σε μια πίστα που έγραψε ιστορία στη νύχτα.
Για τον Πανίτσα, αυτή η στιγμή ήταν πράξη ζωής. Δεν την ξέχασε ποτέ. Και δεν σταμάτησε ποτέ να τη λέει – σχεδόν με δάκρυα στα μάτια – μέχρι το τέλος.
Αυτός ήταν για τον Γιάννη ο Στεφανάκος. Όχι απλά ένας άνθρωπος της νύχτας. Αλλά ένας που είδε πίσω απ’ τη φωνή – και αναγνώρισε την ψυχή.
