Σε μια κίνηση που ήρθε κυριολεκτικά στο «παρά πέντε», η συμφωνία για κατάπαυση του πυρός ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ιράν έφερε μια πρώτη ανάσα ανακούφισης στη διεθνή σκηνή, απομακρύνοντας –έστω προσωρινά– το σενάριο μιας γενικευμένης σύρραξης.
Η Τεχεράνη έκανε πίσω αποδεχόμενη εκεχειρία δύο εβδομάδων, συνδέοντάς την με το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ και θέτοντας ως βασική προϋπόθεση το σταμάτημα των επιθέσεων από ΗΠΑ και Ισραήλ. Μια συμφωνία εύθραυστη, με σαφείς όρους και ακόμα πιο σαφείς αστερίσκους.
Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται στο αφήγημα: και οι δύο πλευρές σπεύδουν να εμφανιστούν ως νικητές.
Η Ουάσιγκτον μιλά για στρατηγική επιτυχία και «πλήρη νίκη», ενώ το Ιράν παρουσιάζει την εξέλιξη ως επιβεβαίωση της ισχύος του και αποδοχή των βασικών του όρων από τη Δύση.
Στην Τεχεράνη, μάλιστα, η εικόνα ήταν ξεκάθαρη: πανηγυρισμοί στους δρόμους και ένα κλίμα που παραπέμπει περισσότερο σε επικράτηση παρά σε συμβιβασμό.
Κι όμως, πίσω από την εικόνα της «παγκόσμιας ανακούφισης», η πραγματικότητα παραμένει σύνθετη. Το Ισραήλ μπορεί να συντάχθηκε με την εκεχειρία στο ιρανικό μέτωπο, αλλά ξεκαθάρισε χωρίς περιστροφές πως ο Λίβανος μένει εκτός. Με άλλα λόγια, ο πόλεμος δεν σταματά — απλώς αλλάζει μέτωπο.
Η συγκεκριμένη εξέλιξη κρατά την ένταση «ζωντανή» στη Μέση Ανατολή, αποδεικνύοντας ότι η εκεχειρία δεν αποτελεί συνολική λύση, αλλά μια τακτική παύση σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό παιχνίδι.
Ο ΟΗΕ και χώρες της περιοχής χαιρετίζουν τη συμφωνία, καλώντας σε ουσιαστικό διάλογο, όμως το μεγάλο ερώτημα παραμένει: πρόκειται για την αρχή της αποκλιμάκωσης ή για μια ανάπαυλα πριν τον επόμενο κύκλο έντασης;
Για την ώρα, ο κόσμος παίρνει μια ανάσα.
Η Μέση Ανατολή, όμως, συνεχίζει να «βράζει».
