Σε μια περίοδο έντασης και αμοιβαίων κατηγοριών, η πρόταση της Ένωσης Θεατρικών Παραγωγών (ΕΝ.ΘΕ.ΠΑ.) για ανοιχτό, δημόσιο και διαφανή διάλογο αποτελεί τη μόνη υπεύθυνη στάση απέναντι στο θέατρο, τους εργαζομένους του και το κοινό.
Οι θεατρικοί παραγωγοί δεν αρνούνται τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Αντιθέτως, δηλώνουν ρητά ότι τη θέλουν καθολική, εφαρμόσιμη και χωρίς εξαιρέσεις, και μάλιστα συμφωνούν επί της ουσίας με τα βασικά οικονομικά αιτήματα των ηθοποιών: αξιοπρεπείς μισθούς, αμειβόμενες πρόβες και πλήρη ασφαλιστική κάλυψη. Αυτά δεν είναι λόγια αντιπαράθεσης· είναι κοινό έδαφος.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα υπάρξει ΣΣΕ, αλλά πώς. Και εδώ η ΕΝ.ΘΕ.ΠΑ. θέτει ένα κρίσιμο ζήτημα ειλικρίνειας: στον χώρο δεν υπάρχει ένα ενιαίο εργοδοτικό σωματείο, αλλά τρεις αναγνωρισμένες ενώσεις παραγωγών, οι οποίες εδώ και χρόνια λειτουργούν με το ίδιο νομικό πλαίσιο — και με αυτό το πλαίσιο έχει ήδη υπογραφεί προηγούμενη συλλογική σύμβαση. Η σημερινή επίκληση ενός ανύπαρκτου θεσμικά προαπαιτούμενου δεν οδηγεί σε λύση· οδηγεί σε αδιέξοδο.
Οι απεργίες είναι δικαίωμα και κανείς δεν το αμφισβητεί. Όμως όταν πραγματοποιούνται σε ημερομηνίες κρίσιμες για τη βιωσιμότητα των θεάτρων, χωρίς να έχει εξαντληθεί ο δημόσιος διάλογος, το κόστος δεν είναι αφηρημένο: είναι πραγματικό, οικονομικό και πολιτιστικό — και το πληρώνουν όλοι.
Το θέατρο δεν χρειάζεται τεχνητές πολώσεις ούτε επικοινωνιακές νίκες. Χρειάζεται καθαρές κουβέντες, στοιχεία, επιχειρήματα και διαφάνεια. Ακριβώς αυτό προτείνει η ΕΝ.ΘΕ.ΠΑ.: να ειπωθούν όλα δημόσια, μπροστά στους ηθοποιούς, στα ΜΜΕ και στην κοινωνία, ώστε να τελειώσουν οι σκιές και οι παρερμηνείες.
Η επιλογή του διαλόγου δεν είναι αδυναμία. Είναι σεβασμός στο επάγγελμα, στους ανθρώπους του θεάτρου και στο κοινό. Και μόνο μέσα από αυτόν μπορούν να βρεθούν λύσεις που θα αντέξουν στον χρόνο.
