Έχει ο καιρός γυρίσματα, που λένε…
Και σ’ αυτόν τον χώρο, τίποτα δεν κρατάει για πάντα — ούτε οι φιλίες, ούτε οι κόντρες, ούτε καν τα “ποτέ”.
Το ‘χουμε δει ξανά και ξανά: Αδέρφια να γίνονται εχθροί, και εχθροί να ξαναδίνουν τα χέρια.
Το γυαλί, λένε, άμα ραγίσει δεν ξανακολλάει… Ε, εγώ λέω ότι κολλάει.
Μπορεί να μη φαίνεται καινούριο, αλλά κολλάει.
Με το σωστό timing, την κατάλληλη συνθήκη — και, φυσικά, το κατάλληλο συμφέρον.
Οπότε όχι, δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση, αν ξαναδούμε τον πασίγνωστο αστέρα της πίστας να επιστρέφει στην “ομάδα” που άφησε πίσω.
Γιατί όσο κι αν ειπώθηκαν λόγια, όσο κι αν ακούστηκαν βαριές κουβέντες, οι δουλειές αυτές σπάνια τελειώνουν οριστικά.
Και πριν αρχίσουν κάποιοι να “χτυπάνε τηλέφωνα” και να ρωτάνε αν ξέρω κάτι, να ξεκαθαρίσω: Όχι, δεν υπάρχει κάποια πληροφορία αυτή τη στιγμή. Δεν είμαι εδώ για να γράψω είδηση — παρατήρηση κάνω.
Όταν έχεις μάθει να βλέπεις πίσω από τις γραμμές, καταλαβαίνεις ότι η σιωπή πολλές φορές λέει πιο πολλά απ’ τα δελτία τύπου.
Και ξαναλέω: μη λες ποτέ, ποτέ. Ειδικά σε αυτή τη δουλειά.
