Το ότι ο νυχτερινός κόσμος είναι στο απόλυτο αδιέξοδο, δεν χρειάζεται ανάλυση.
Είναι σαν ασθενής διασωληνωμένος. Περιμένουμε απλώς να ανακοινωθεί ο θάνατος του.
Αυτό είναι η νύχτα σήμερα. Και το βλέπουν όλοι, ακόμα κι αυτοί που κάνουν πως δεν βλέπουν.
Και πώς φτάσαμε ως εδώ;
Γιατί, πλέον, τα μαγαζιά δεν τα διοικούν οι επιχειρηματίες — τα διοικούν οι καλλιτέχνες.
Όχι όλοι, φυσικά. Αλλά οι περισσότεροι από αυτούς που αποκαλούμε «μεγάλα ονόματα» έχουν γίνει οι πραγματικοί αφέντες της νύχτας. Οι αποφάσεις, τα deals, οι συνεργασίες — όλα περνούν πρώτα απ’ αυτούς.
Καλλιτέχνες που μόνο απαιτούν. Που αν πάει καλά ένα μαγαζί, θα σου πουν ότι ήταν “επιτυχία δική τους”. Αν όμως δεν πάει καλά, θα σου φορτώσουν την αποτυχία. “Ο επιχειρηματίας φταίει”, “δεν με στήριξε”, “δεν έκανε τη σωστή παραγωγή” και άλλα τέτοια.
Ποιοι είναι αυτοί; Άνθρωποι που έγιναν συνεταίροι χωρίς να βάλουν ούτε ευρώ. Που ζητάνε ποσοστά, δικαιώματα, μπόνους, γκαρνταρόμπες, σοφέρ, σουίτες…
Οι περισσότεροι έχουν την εντύπωση πως οι ..μπράβοι είναι οι νταβατζήδες για τα μαγαζιά… αλλά σήμερα οι πραγματικοί νταβατζήδες είναι οι ίδιοι οι τραγουδιστές. Έχουν γίνει κράτος εν κράτει. Κρατάνε όμηρο την κάθε επιχείρηση με το “όνομά” τους.
Κι όταν “καεί” ένα μαγαζί, φεύγουν για το επόμενο. Σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα.
Αυτή είναι η αλήθεια της νύχτας σήμερα. Σκληρή; Ναι. Αλλά κάποιος πρέπει να την πει.
