Το τελευταίο δεκαήμερο του Οκτωβρίου ήταν ένα γερό χαστούκι για την εστίαση και τη διασκέδαση. Οι τζίροι σε πολλά μαγαζιά πήραν την κατηφόρα, τα ταμεία στέγνωσαν και οι επιχειρηματίες άρχισαν να κοιτάζονται μεταξύ τους, προσπαθώντας να καταλάβουν πού πήγε ο κόσμος.
Πού να πάει ο κόσμος, ρε παιδιά; Αφού δεν έχει μία!
Ο μήνας έχει 30 ημέρες, αλλά για πάρα πολλά νοικοκυριά τελειώνει στις 20. Ο μισθός μπαίνει από τη μία πόρτα και φεύγει από την άλλη. Νοίκια, ρεύματα, νερά, σούπερ μάρκετ, λαϊκές, κρεοπωλεία, φροντιστήρια, βενζίνες. Πλήρωσε το ένα, πλήρωσε το άλλο, πλήρωσε και το παράλλο. Και πριν καλά καλά καταλάβεις ότι πληρώθηκες, έχεις μείνει ταπί.
Και μετά περιμένουμε να γεμίσουν τα μαγαζιά.
Με τι λεφτά να βγει ο άλλος; Να τα γεννήσει;
Θέλει να πάει να πιει ένα ποτό. Να φάει ένα πιάτο φαγητό με την παρέα του. Να ξεσκάσει, να ξεφύγει για δύο ώρες από αυτή τη μαύρη, μίζερη καθημερινότητα που του έχει κάτσει στον σβέρκο. Αλλά δεν μπορεί. Δεν του περισσεύει ούτε ένα πενηντάρικο. Και αν του περισσεύει, το κρατάει στην άκρη, γιατί δεν ξέρει τι του ξημερώνει αύριο.
Και αυτή η κατάσταση σκάει κατευθείαν πάνω στα μαγαζιά.
Ο επιχειρηματίας ανοίγει, ανάβει φώτα, πληρώνει προσωπικό, ρεύματα, ενοίκια, προμηθευτές, ασφαλιστικές εισφορές, φόρους. Το κοντέρ γράφει έξοδα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Μόνο που στο ταμείο δεν μπαίνουν τα ανάλογα χρήματα.
Και μην κοιτάτε τις φωτογραφίες στα social media. Εκεί όλα είναι υπέροχα. Γεμάτα τραπέζια, χαμόγελα, μπουκάλια στον αέρα, όλοι πρώτοι και καλύτεροι.
Το πραγματικό έργο παίζεται στο κλείσιμο. Όταν σβήνουν τα φώτα και ανοίγει το ταμείο. Εκεί τελειώνουν τα παραμύθια.
Και δεν μιλάμε μόνο για μαγαζιά που δεν τραβάνε. Μπορεί να έχεις κάνει επένδυση, να έχεις ωραίο χώρο, καλό προσωπικό, ποιοτικό προϊόν και πάλι να μετράς άδειες καρέκλες. Γιατί, πολύ απλά, ο πελάτης δεν έχει λεφτά να σου αφήσει.
Ας το χωνέψουμε επιτέλους. Με δύο καλά Σαββατόβραδα τον μήνα δεν κρατιέται όρθια μια επιχείρηση. Δεν πληρώνονται έτσι οι υποχρεώσεις. Δεν βγαίνει ο χειμώνας.
Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή. Μπροστά μας έχουμε Νοέμβριο, Δεκέμβριο, Ιανουάριο, Φεβρουάριο. Μήνες με τεράστια έξοδα, με τον κόσμο ήδη στριμωγμένο και τους επιχειρηματίες να ψάχνουν από πού θα μαζέψουν χρήματα για να βγάλουν τις υποχρεώσεις τους.
Γιατί, κακά τα ψέματα, όταν ο πελάτης ξεμένει από λεφτά στις 20 του μήνα, το μαγαζί δεν μπορεί να περιμένει μέχρι την επόμενη πληρωμή για να ανασάνει.
Και κάποια στιγμή, όσο κι αν αγαπάς τη δουλειά σου, όσο κι αν παλεύεις, όσο κι αν βάζεις πλάτη, έρχεται η ώρα που λες: «Ως εδώ. Δεν βγαίνει άλλο».
Και τότε δεν μιλάμε για πτώση τζίρου. Μιλάμε για λουκέτα.
