Κάπου εδώ τελειώνει και η υπομονή. Γιατί αυτό που συμβαίνει στη Μέση Ανατολή δεν μοιάζει πλέον απλώς με διπλωματικό θρίλερ. Μοιάζει με κανονικό δούλεμα.
Πριν λίγες ημέρες μας έλεγαν για συμφωνίες, υπογραφές, λήξη του πολέμου, τέλος των εχθροπραξιών και άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ. Πανηγύρια, ανακοινώσεις, δηλώσεις, χαμόγελα.
Και πριν προλάβει να στεγνώσει το μελάνι, ξανά βομβαρδισμοί. Ξανά πύραυλοι. Ξανά drones. Ξανά απειλές. Ξανά η ίδια φωτιά.
Ε, κάπου υπάρχει πρόβλημα.
Δεν γίνεται τη μία μέρα να μας παρουσιάζουν ότι «τα βρήκαν» και την άλλη να ξανανοίγουν πυρ. Δεν γίνεται να βαφτίζουν την ένταση «αποκλιμάκωση» και τον πόλεμο «διαδικασία ειρήνης».
Ο κόσμος δεν είναι χαζός. Βλέπει, ακούει, συγκρίνει. Και πλέον δεν πιστεύει κανέναν. Ούτε τους μεν ούτε τους δε.
Γιατί όταν οι ίδιες πλευρές που μιλούν για ειρήνη επιστρέφουν μέσα σε λίγες ώρες στα χτυπήματα, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο στρατιωτικό. Είναι πρόβλημα αξιοπιστίας.
Μήπως τελικά ζούμε σε μια κανονική ταινία Matrix; Μήπως απλώς αλλάζουν οι τίτλοι, αλλά το έργο είναι πάντα το ίδιο;
Το μόνο βέβαιο είναι ένα: με τόσες διαψεύσεις, τόσες αντιφάσεις και τόσα «άλλα λέμε το πρωί, άλλα κάνουμε το βράδυ», η εμπιστοσύνη έχει καεί πριν καν πέσει ο επόμενος πύραυλος.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
