Η εικόνα ήταν σκληρή από μόνη της.
Ένα φέρετρο. Μια οικογένεια διαλυμένη. Άνθρωποι που δεν μπορούν ακόμη να πιστέψουν ότι ο δικός τους Γιώργος έφυγε τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα, μόλις στα 52 του χρόνια.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη στιγμή του απόλυτου πόνου, κάποιοι δεν κατάφεραν να αφήσουν το κινητό από το χέρι.
Φωτογραφίες. Stories. Live μεταδόσεις στο TikTok. Μπροστά στο τελευταίο αντίο. Πάνω από το φέρετρο ενός ανθρώπου που δεν πρόλαβε καν να φύγει με την ησυχία και την αξιοπρέπεια που του άξιζε.
Δεν είναι απλώς άσχημο.
Είναι θλιβερό. Είναι μικρό. Είναι κατάντια.
Γιατί άλλο είναι να πας να αποχαιρετήσεις έναν καλλιτέχνη που αγάπησες. Να σταθείς για λίγα λεπτά σιωπηλός, να κάνεις τον σταυρό σου, να αφήσεις ένα λουλούδι και να φύγεις με το κεφάλι σκυμμένο.
Και άλλο να βλέπεις μπροστά σου μια οικογένεια να λυγίζει και να σκέφτεσαι πώς θα το ανεβάσεις, πώς θα το δείξεις, πόσοι θα το δουν.
Ο θάνατος δεν είναι θέαμα.
Ο πόνος δεν είναι υλικό για προβολές.
Και η παρουσία σε μια κηδεία δεν είναι παράσημο για τα social media.
Ζούμε στην εποχή της εικόνας, το ξέρουμε. Ζούμε με τα κινητά στα χέρια, το ξέρουμε κι αυτό. Αλλά υπάρχουν στιγμές που η τεχνολογία πρέπει να κάνει πίσω και να μιλάει μόνο η ανθρώπινη πλευρά μας.
Γιατί, όταν δεν μπορείς να διακρίνεις τη διαφορά ανάμεσα σε ένα τελευταίο αντίο και σε ένα TikTok live, τότε δεν έχεις χάσει απλώς το μέτρο.
Έχεις χάσει κάτι πολύ πιο σημαντικό.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
