Η εικόνα στο «Ολύμπιον» τα είπε όλα.
Στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Αριστοτέλους, η Μαρία Καρυστιανού γνώρισε αποθέωση. Η «μάνα των Τεμπών», η γυναίκα που έγινε σύμβολο αγώνα, μνήμης και αξιοπρέπειας, βγήκε μπροστά και η αίθουσα σηκώθηκε όρθια.
Δεν ήταν μια συνηθισμένη πολιτική εκδήλωση.
Δεν ήταν μια ακόμα ανακοίνωση κόμματος.
Ήταν μια στιγμή βαθιά φορτισμένη. Με χειροκροτήματα, συγκίνηση, συνθήματα και βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από τις λέξεις.
Η παρουσίαση του νέου πολιτικού φορέα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» είχε από την αρχή έναν διαφορετικό παλμό. Γιατί εδώ δεν μιλούσε απλώς μια γυναίκα που αποφάσισε να μπει στην πολιτική. Μιλούσε μια μάνα που κουβαλά πάνω της το βάρος μιας εθνικής τραγωδίας.
Και αυτό το βάρος, η κοινωνία το αναγνωρίζει.
Η Θεσσαλονίκη δεν την υποδέχθηκε απλώς. Την αποθέωσε.
Γιατί η Μαρία Καρυστιανού δεν εμφανίστηκε ως προϊόν πολιτικού μηχανισμού. Εμφανίστηκε ως φωνή μιας κοινωνίας που πονά, θυμάται και απαιτεί.
Απαιτεί Δικαιοσύνη.
Απαιτεί αλήθεια.
Απαιτεί ένα κράτος που να μην παίζει με την ανθρώπινη ζωή.
Το «Ολύμπιον» έγινε για λίγες ώρες κάτι περισσότερο από αίθουσα εκδήλωσης. Έγινε σημείο αναφοράς. Έγινε πολιτικό και κοινωνικό μήνυμα.
Και το μήνυμα ήταν καθαρό:
η οργή δεν έσβησε.
η μνήμη δεν ξεθώριασε.
η κοινωνία δεν ξέχασε.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε το γεγονός πως αρκετός κόσμος είχε συγκεντρωθεί από νωρίς έξω από το «Ολύμπιον», με γιγαντοοθόνη να έχει στηθεί στην πλατεία Αριστοτέλους για όσους δεν κατάφεραν να μπουν μέσα στην αίθουσα.
Την παρουσίαση της εκδήλωσης έκαναν ο Θανάσης Αυγερινός και η Κατερίνα Μουτσάτσου, ενώ κατά τη διάρκεια της βραδιάς προβλήθηκαν βίντεο και παρεμβάσεις ανθρώπων από τον χώρο του πολιτισμού και της κοινωνίας που στηρίζουν το νέο εγχείρημα.
Η ίδια η Μαρία Καρυστιανού, εμφανώς φορτισμένη, μίλησε για «αφύπνιση της κοινωνίας» και παρουσίασε τους βασικούς άξονες της ιδρυτικής διακήρυξης, με αναφορές στη Δικαιοσύνη, τη διαφάνεια, τα Τέμπη, την προστασία της πρώτης κατοικίας, τα εργασιακά δικαιώματα και τη στήριξη της ελληνικής οικογένειας.
Ακόμη και η επιλογή της Θεσσαλονίκης μόνο τυχαία δεν θεωρήθηκε.
Πλατεία Αριστοτέλους.
«Ολύμπιον».
Γιγαντοοθόνες.
Συγκέντρωση κόσμου.
Ένα πολιτικό σκηνικό που περισσότερο θύμιζε κάλεσμα αφύπνισης παρά μια τυπική κομματική ανακοίνωση.
Η «μάνα των Τεμπών» βγήκε μπροστά.
Και η Θεσσαλονίκη της έδειξε πως δεν είναι μόνη.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
