Έντονος προβληματισμός επικρατεί σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση για τις κινήσεις της Μαρίας Καρυστιανού και το νέο πολιτικό εγχείρημα που ανακοίνωσε και επίσημα.
Και εδώ υπάρχει ένα σημείο που δεν περνά απαρατήρητο.
Η επιλογή της Θεσσαλονίκης.
Θυμίζουμε πως από την πλατεία Αριστοτέλους, μπροστά από το ιστορικό «Ολύμπιον», η Μαρία Καρυστιανού άφησε ένα περιστέρι να πετάξει, σηματοδοτώντας ουσιαστικά την έναρξη του πολιτικού της ταξιδιού.
Μια εικόνα που τότε πολλοί είδαν απλώς ως συμβολική. Σήμερα, όμως, διαβάζεται διαφορετικά.
Γιατί στην πολιτική οι εικόνες δεν είναι πάντα αθώες. Πολλές φορές προηγούνται των εξελίξεων. Τις προετοιμάζουν. Τις ντύνουν με συναίσθημα. Τους δίνουν αφήγημα.
Το περιστέρι μπροστά από το «Ολύμπιον» δεν ήταν απλώς μια δυνατή εικόνα. Ήταν μήνυμα.
Μήνυμα ελευθερίας.
Μήνυμα ελπίδας.
Μήνυμα νέας αρχής.
Μήνυμα προς όσους νιώθουν πολιτικά άστεγοι.
Και τώρα, με την επίσημη ανακοίνωση του νέου πολιτικού εγχειρήματος, εκείνη η εικόνα επιστρέφει στο προσκήνιο με άλλο βάρος.
Διότι οι πληροφορίες που διακινούνται για επαφές, στηρίξεις και υπόγειες διαδρομές γύρω από το νέο κόμμα, εφόσον επιβεβαιωθούν, δείχνουν ότι δεν μιλάμε για μια απλή προσωπική πολιτική πρωτοβουλία.
Κάποιοι κύκλοι μάλιστα συνδέουν τη δυναμική που αναπτύσσεται γύρω από την Καρυστιανού με πιθανή παρασκηνιακή στήριξη από ισχυρούς παράγοντες της Βόρειας Ελλάδας, βάζοντας στο κάδρο και το όνομα του Ιβάν Σαββίδη.
Μπορεί να ισχύει.
Μπορεί και όχι.
Αλλά ακόμη κι αν ισχύει, γιατί θεωρείται παράξενο;
Οι άλλοι πολιτικοί παίκτες είναι αυτόνομοι; Δεν έχουν επιχειρηματικά κέντρα πίσω τους; Δεν έχουν μιντιακές πλάτες; Δεν έχουν εκκλησιαστικούς κύκλους, μηχανισμούς και ισχυρούς ανθρώπους που τους στηρίζουν;
Άρα γιατί να θεωρείται σκάνδαλο αν η Καρυστιανού έχει ή αποκτήσει στήριξη από έναν ισχυρό παράγοντα;
Το θέμα δεν είναι αυτό.
Το θέμα είναι ότι η Καρυστιανού φαίνεται να πατάει πάνω σε κάτι πολύ βαθύτερο: στην οργή, στο συναίσθημα, στην ανάγκη δικαίωσης, αλλά και σε ένα αντισυστημικό ρεύμα που δεν βρίσκει εύκολα πολιτική έκφραση.
Γι’ αυτό και στο Μαξίμου παρακολουθούν με προσοχή. Όχι μόνο γιατί μπορεί να υπάρξει διαρροή ψηφοφόρων από τα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, αλλά γιατί ένα τέτοιο κόμμα, αν αποκτήσει μαζική δυναμική, μπορεί να αλλάξει ολόκληρη την πολιτική εξίσωση.
Την ίδια στιγμή, προβληματισμός υπάρχει και στον χώρο της κεντροαριστεράς. Ούτε ο Αλέξης Τσίπρας ούτε ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορούν να αγνοήσουν μια αντισυστημική ψήφο που ενδέχεται να φύγει από τα παραδοσιακά κανάλια και να κατευθυνθεί σε έναν νέο, δύσκολα ελεγχόμενο πόλο.
Η «μάνα των Τεμπών» δεν έρχεται απλώς να καταγράψει παρουσία.
Έρχεται να αλλάξει συσχετισμούς.
Και ίσως, όταν η πολιτική ιστορία αυτής της διαδρομής γραφτεί, πολλοί να θυμηθούν ξανά εκείνη την εικόνα:
Το περιστέρι.
Το «Ολύμπιον».
Την Αριστοτέλους.
Και τότε θα καταλάβουν ότι τελικά τίποτα δεν ήταν τυχαίο.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
