Δεν είναι πίστα.
Δεν είναι παραλιακή.
Δεν είναι ένα ακόμη μεγάλο νυχτερινό κέντρο με απόσταση ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον πελάτη.
Είναι ένας όροφος.
Λίγα τετραγωνικά.
Μηδενικές αποστάσεις.
Και μια ατμόσφαιρα που δύσκολα περιγράφεται αν δεν τη ζήσεις.
Από τη στιγμή που θα περάσεις την πόρτα του, νιώθεις ότι μπαίνεις σε μια άλλη εποχή της αθηναϊκής νύχτας.
Σε μια νύχτα πιο αυθεντική.
Πιο ζεστή.
Πιο ανθρώπινη.
Εδώ ο καλλιτέχνης τραγουδάει κυριολεκτικά μπροστά σου.
Δεν υπάρχει η απόσταση της «βιτρίνας».
Δεν υπάρχει το στημένο ύφος.
Ο τραγουδιστής, το τραπέζι, ο κόσμος, η μουσική και η παρέα γίνονται ένα.
Και ίσως αυτό να είναι που κάνει το Eliott τόσο ξεχωριστό.
Γιατί μέσα σε μια εποχή όπου τα περισσότερα μαγαζιά κυνηγούν το viral βίντεο, τα reels και τη δήθεν εικόνα της «μεγάλης νύχτας», το Eliott επενδύει σε κάτι πολύ πιο δύσκολο:
στο συναίσθημα.
Εδώ δεν θα ακούσεις μόνο τραγούδια του σήμερα.
Δεν θα ακούσεις μόνο όσα είναι trend αυτή τη στιγμή και αύριο μπορεί να έχουν ξεχαστεί.
Στο Eliott ακούγονται τραγούδια που κουβαλούν μνήμες.
Τραγούδια που θυμίζουν καταστάσεις.
Τραγούδια που σε γυρίζουν πίσω.
Που σου θυμίζουν ανθρώπους, παρέες, έρωτες και νύχτες που άφησαν σημάδι.
Και όταν αυτά τα τραγούδια δένουν με το χαμηλό φωτισμό, τα λουλούδια, τα σπασμένα πιάτα και την αίσθηση ότι όλοι είναι μια παρέα, τότε καταλαβαίνεις γιατί το συγκεκριμένο μαγαζί έχει αποκτήσει τη δική του φήμη μέσα στη νυχτερινή Αθήνα.
Γιατί το Eliott δεν είναι απλώς ένα μέρος για να βγεις.
Είναι mood.
Είναι κατάσταση.
Είναι εμπειρία.
Και υπάρχει ακόμη μια λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά.
Στην εποχή των social media, όπου όλα καταγράφονται, όλα ανεβαίνουν και όλα διαρρέουν μέσα σε δευτερόλεπτα, υπάρχει ακόμα ένα κοινό που αναζητά το ακριβώς αντίθετο.
Το πιο κλειστό.
Το πιο prive.
Το πιο διακριτικό.
Και αυτό το κοινό έχει βρει το «σπίτι» του στο Eliott.
Για αυτό και δεν είναι λίγοι εκείνοι που λένε ότι στο συγκεκριμένο όροφο του Κολωνακίου θα δεις ανθρώπους από όλους τους χώρους.
Επιχειρηματίες.
Εφοπλιστές.
Πρόσωπα της υψηλής κοινωνίας.
Ανθρώπους της πολιτικής.
Ανθρώπους της νύχτας.
Ακόμα και ανθρώπους που έξω από εκεί μπορεί να βρίσκονται σε τελείως διαφορετικά στρατόπεδα.
Να ψηφίζουν διαφορετικά.
Να σκέφτονται διαφορετικά.
Να κινούνται σε διαφορετικούς κόσμους.
Όμως όταν βρίσκονται στο Eliott, όλα αυτά μένουν έξω από την πόρτα.
Εκεί μέσα τους ενώνει η μουσική.
Η παρέα.
Η ατμόσφαιρα.
Η ανάγκη να ζήσουν μια νύχτα χωρίς φίλτρα και χωρίς δημόσια εικόνα.
Και φυσικά όλο αυτό δεν περνά απαρατήρητο από την αγορά.
Γιατί μπορεί αρκετοί νυχτερινοί παράγοντες να μην είχαν αρχικά το Eliott στα ραντάρ τους, σήμερα όμως το παρακολουθούν πολύ σοβαρά.
Βλέπουν τη δυναμική του.
Βλέπουν τη μόδα που δημιουργεί.
Βλέπουν ότι ολοένα και περισσότεροι μιλούν για τον «όροφο» στο Κολωνάκι.
Και όπως συμβαίνει πάντα όταν κάτι πετυχαίνει, ήδη υπάρχουν προσπάθειες να αντιγραφεί το concept και η ατμόσφαιρά του.
Όμως η νύχτα έχει έναν δικό της κανόνα:
Το αυθεντικό δεν αντιγράφεται εύκολα.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
