Αυτό που συμβαίνει στην Πάτρα είναι, κατά πολλούς, πρωτοφανές. Μια κατάσταση που δεν παρατηρείται σε καμία άλλη πόλη της Ελλάδας, ένα φαινόμενο δυσλειτουργικό που εξηγεί, εν μέρει, γιατί η αχαϊκή πρωτεύουσα δείχνει να έχει πιάσει πάτο σε πολλά επίπεδα ανάπτυξης.
Βλέπουμε πως πολλοί Πατρινοί —τραγουδιστές, επιχειρηματίες της εστίασης και της νύχτας (εξαιρουμένου του Παναγιώτη Βασιλειάδη, ο οποίος αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση), ηθοποιοί, μπάρμαν, δημοσιογράφοι, και άλλοι επαγγελματίες— δεν έχουν κάνει ποτέ το βήμα προς την Αθήνα. Αντ’ αυτού, παραμένουν εγκλωβισμένοι στο τοπικό επίπεδο, στην κατηγορία του «πενηντάρικου» και του «εκατοστάρικου» τζίρου, μένοντας μακριά από τη μεγάλη αγορά.
Ποιος είναι ο λόγος αυτής της στασιμότητας;
Ενώ σε αυτούς τους ανθρώπους δίνεται η ευκαιρία να συναντήσουν «κλειδιά» στην πορεία τους —άτομα με υψηλές επαφές και γνωριμίες, που ξέρουν πώς παίζεται το μεγάλο παιχνίδι, άνθρωποι που σηκώνουν ένα τηλέφωνο και ανοίγουν πόρτες—, αντί να τους έχουν από κοντά, να τους κάνουν “μέντορές τους”, εδώ, στην Πάτρα, «το παίζουν ιστορία», θεωρούν ότι τα ξέρουν όλα.
Δεν είναι δυνατόν καλλιτέχνες-«βουνά» όπως η Άννα Βίσση, ο Αντώνης Ρέμος, ο Θοδωρής Φέρρης, που βρίσκονται στην κορυφή και δεν έχουν κανένα να φοβηθούν, να ακούνε συμβουλές, να συνεργάζονται και να εξελίσσονται, και στην Πάτρα να υπάρχει τέτοια αλαζονική αντιμετώπιση και συμπεριφορά απέναντι στους γνώστες.
Ακόμη και η Coca-Cola, στο τέλος της ημέρας, τα περισσότερα χρήματα τα ρίχνει στη διαφήμιση και τη συνεχή ενημέρωση της αγοράς, για να παραμείνει στην κορυφή.
Η τοπική, κλειστή νοοτροπία, δυστυχώς, δείχνει να τελειώνει την πόλη. Το ποσοστό των εξαιρέσεων που διαπρέπουν εκτός των τειχών της Πάτρας φαντάζει να είναι μόλις 5%.
Είναι φοβερό, δεν υπάρχει.
