Κάποια πράγματα στη δουλειά μας θέλουν ανάλυση. Αυτό, όχι.
Η Άννα Βίσση αυτή τη στιγμή παίζει μόνη της.
Δεν κοιτάζει δεξιά. Δεν κοιτάζει αριστερά. Δεν χρειάζεται να συγκριθεί με κανέναν και, κυρίως, δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν.
Το βράδυ του Σαββάτου στο ΟΑΚΑ απλώς μπήκε η τελεία σε μια συζήτηση που, για εμάς τουλάχιστον, έχει τελειώσει εδώ και καιρό.
Πάνω από 95.000 άνθρωποι σε ένα στάδιο.
Μια παραγωγή που δεν στήθηκε με τη λογική «πάμε να κάνουμε μια μεγάλη ελληνική συναυλία», αλλά με όρους εξωτερικού. Σκηνή 360 μοιρών, τεράστια τεχνική υποδομή, εκατοντάδες άνθρωποι πίσω από το project, διεθνείς συνεργάτες και μια εικόνα που δύσκολα θύμιζε όσα έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε από Έλληνα καλλιτέχνη.
Αλλά προσέξτε.
Το σημαντικότερο δεν είναι το ΟΑΚΑ.
Το σημαντικότερο είναι πώς έφτασε μέχρι εκεί.
Γιατί η Βίσση δεν έκανε ένα μεγάλο comeback. Δεν εξαφανίστηκε για χρόνια ώστε να επιστρέψει και να ενεργοποιήσει τη νοσταλγία του κόσμου.
Ήταν εδώ.
Δούλευε. Κυκλοφορούσε τραγούδια. Έκανε εμφανίσεις. Γέμιζε το Hotel Ερμού επί δέκα χρόνια. Πήγε στο Καλλιμάρμαρο. Το ξαναέκανε. Και όταν πλέον ακόμη και το Καλλιμάρμαρο άρχισε να μοιάζει μικρό για αυτό που είχε δημιουργηθεί γύρω από το όνομά της, πήγε στο ΟΑΚΑ.
Και το γέμισε.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορά.
Η Άννα Βίσση δεν πουλά σήμερα μόνο το τεράστιο παρελθόν της.
Πουλά το τώρα της.
Αυτό είναι πολύ δυσκολότερο.
Γιατί τα «Δώδεκα», τα «Μαύρα Γυαλιά», η «Αγάπη Υπερβολική» και δεκάδες ακόμη τραγούδια έχουν ήδη γράψει τη δική τους ιστορία.
Το πραγματικό στοίχημα για έναν καλλιτέχνη με περισσότερα από 50 χρόνια καριέρας είναι να μπορεί να μιλάει και στο παιδί που είναι σήμερα 20 χρονών.
Και η Βίσση το κατάφερε.
Στο ΟΑΚΑ δεν είδαμε μόνο ανθρώπους που μεγάλωσαν μαζί της.
Είδαμε παιδιά που πιθανότατα δεν είχαν γεννηθεί όταν κυκλοφορούσαν μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Είδαμε διαφορετικές γενιές να τραγουδούν τα ίδια κομμάτια και ταυτόχρονα να γνωρίζουν τις καινούργιες κυκλοφορίες της.
Εκεί κερδίζεται το πραγματικό παιχνίδι της διάρκειας.
Να μη σε κρατά ζωντανό μόνο η ιστορία σου.
Να εξακολουθείς να παράγεις παρόν.
Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο όπου η Βίσση δεν χρειάζεται πλέον να κυνηγήσει την αγορά.
Η αγορά κυνηγά τη Βίσση.
Τα brands θέλουν να βρίσκονται δίπλα της. Οι παραγωγές μεγαλώνουν γύρω της. Τα social media γεμίζουν με το όνομά της. Οι νεότερες ηλικίες την ανακαλύπτουν ξανά και οι μεγαλύτερες δεν την εγκατέλειψαν ποτέ.
Αυτός ο συνδυασμός είναι που δημιουργεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια επιτυχημένη τραγουδίστρια.
Δημιουργεί φαινόμενο.
Και για να ξέρετε, στη μουσική βιομηχανία οι αριθμοί είναι αμείλικτοι.
Μπορείς να αγοράσεις μια εντυπωσιακή σκηνή.
Μπορείς να φέρεις συνεργάτες από το εξωτερικό.
Μπορείς να ρίξεις εκατομμύρια σε μια παραγωγή.
95.000 ανθρώπους όμως δεν μπορείς να τους κατασκευάσεις.
Πρέπει να θέλουν να έρθουν.
Και ακόμη περισσότερο, πρέπει να υπάρχει ένας καλλιτέχνης που να μπορεί να σηκώσει στις πλάτες του ένα τέτοιο μέγεθος χωρίς να τον καταπιεί.
Το Σάββατο συνέβη ακριβώς αυτό.
Το ΟΑΚΑ ήταν τεράστιο.
Αλλά η Βίσση αποδείχθηκε μεγαλύτερη από το ΟΑΚΑ.
Στα 54 χρόνια καριέρας της δεν βρίσκεται σε περιοδεία αποχαιρετισμού. Δεν κάνει reunion με το παρελθόν της. Δεν εμφανίζεται μία φορά για να θυμηθούμε τι υπήρξε.
Είναι ενεργή, παρούσα και εμπορικά πανίσχυρη.
Και γι’ αυτό πλέον η κουβέντα αλλάζει.
Δεν είναι «ποιος μπορεί να γίνει η επόμενη Βίσση».
Ούτε χρειάζεται να ψάχνουμε κάθε τόσο ποια βρίσκεται απέναντί της.
Δεν υπάρχει απέναντι.
Υπάρχει η Άννα Βίσση.
Και υπάρχει μια ολόκληρη ελληνική μουσική αγορά που, αυτή την περίοδο, την κοιτάζει από πίσω.
Το ΟΑΚΑ δεν την έκανε Βίσση.
Η Βίσση έκανε το ΟΑΚΑ να μοιάζει με το απολύτως φυσιολογικό επόμενο βήμα της.
Και αυτό, ίσως, λέει περισσότερα από τους 95.000 ανθρώπους, τα εκατομμύρια της παραγωγής και οποιοδήποτε ρεκόρ.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, όταν σβήσουν τα φώτα και φύγουν οι αριθμοί, μένει μία εικόνα.
Η Βίσση μπροστά.
Και μετά… όλοι οι άλλοι.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
