Η ανάρτηση του Νίκου Καραχάλιου για τη Μαρία Καρυστιανού άναψε φωτιές.
Όχι γιατί άσκησε κριτική.
Η κριτική είναι θεμιτή.
Απαραίτητη.
Αλλά γιατί πέρασε τη γραμμή από την πολιτική τοποθέτηση στην πολιτική υπερβολή.
Όταν λες ότι η Καρυστιανού «δέχθηκε εντολή από τη Μόσχα» για να προχωρήσει σε κόμμα, δεν πετάς απλώς μια ατάκα. Ρίχνεις στο τραπέζι μια πολύ βαριά κατηγορία.
Και οι βαριές κατηγορίες θέλουν βαριά στοιχεία.
Γιατί αλλιώς μένει μόνο ο θόρυβος.
Δηλαδή, να το πούμε απλά:
ο Πούτιν δεν είχε άλλο πρόβλημα να λύσει;
Τα έλυσε όλα στη Ρωσία, στην Ουκρανία, στην Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και είπε «ας ασχοληθώ τώρα με το κόμμα της Καρυστιανού»;
Κάπου να προσγειωθούμε.
Και ακόμη κι αν υπάρχει πολιτική ανησυχία για το ποιοι βρίσκονται γύρω από την Καρυστιανού, αυτό είναι άλλο πράγμα. Θέλει ρεπορτάζ. Θέλει στοιχεία. Θέλει ψυχραιμία.
Όχι ταμπέλες.
Το ενδιαφέρον, όμως, είναι και αλλού.
Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να θεωρούμε φυσιολογικό όταν κάποιος πολιτικός φωτογραφίζεται με Αμερικανούς, Ευρωπαίους, πρεσβείες, παράγοντες, ηγέτες.
Το διαφημίζουμε κιόλας.
«Μίλησα με τον Τραμπ».
«Συνάντησα τον Μακρόν».
«Είχα επαφή με τον Μερτς».
Φωτογραφίες, χαμόγελα, αναρτήσεις, δημόσιες σχέσεις.
Εκεί είναι “διπλωματία”.
Αν όμως ακουστεί η λέξη Μόσχα, ξαφνικά γίνεται “υποψία”.
Γιατί;
Από πότε ένας δίαυλος επικοινωνίας γίνεται από μόνος του ενοχή;
Από πότε η επαφή με μία μεγάλη δύναμη σημαίνει αυτόματα «εντολή»;
Άλλο να υπάρχουν αποδείξεις εξάρτησης.
Άλλο να πετάμε τη λέξη «Μόσχα» για να τρομάξει ο κόσμος.
Και εδώ είναι το πρόβλημα.
Η πολιτική έχει γεμίσει υπαινιγμούς.
Όχι επιχειρήματα.
Γέμισε ταμπέλες.
Όχι αποδείξεις.
Γέμισε κραυγές.
Όχι σοβαρότητα.
Ο Καραχάλιος έχει κάθε δικαίωμα να διαφωνεί με την Καρυστιανού.
Να την κρίνει.
Να αμφισβητεί το πολιτικό της εγχείρημα.
Αλλά όταν κάθε κίνησή της γίνεται αφορμή για νέα επίθεση, τότε μπαίνει και ένα άλλο ερώτημα:
Είναι απλή πολιτική ανησυχία;
Είναι προσωπικό μένος;
Ή υπάρχει κάτι άλλο πίσω από αυτή την εμμονική παρακολούθηση;
Το Tsipas Blog δεν υιοθετεί θεωρίες.
Ούτε αγιοποιεί κανέναν.
Αλλά λέει το αυτονόητο:
Η δημόσια σφαίρα θέλει ευθύνη.
Ειδικά όταν μιλάς σε κόσμο και επηρεάζεις κόσμο.
Γιατί οι λέξεις, όταν πετάγονται χωρίς αποδείξεις, δεν ενημερώνουν.
Δηλητηριάζουν.
Και στο τέλος, το ερώτημα δεν είναι μόνο τι κάνει η Καρυστιανού.
Είναι και τι κάνουν όλοι όσοι στήνουν γύρω της έναν πόλεμο εντυπώσεων.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
