Η απόφαση του δημάρχου Θεσσαλονίκης, Στέλιου Αγγελούδη, για τη δημιουργία Πάρκου Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, είναι μια ιστορικά σωστή κίνηση. Και έρχεται σε μια ιστορικά σωστή στιγμή.
Γιατί σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης, ταχύτητας και εύκολης λήθης, υπάρχουν γεγονότα που δεν πρέπει να σβήνουν. Υπάρχουν μνήμες που δεν είναι απλώς παρελθόν. Είναι ρίζες. Είναι ταυτότητα. Είναι η ίδια η διαδρομή ενός λαού.
Ο Ποντιακός Ελληνισμός δεν είναι μια απλή αναφορά στα βιβλία της Ιστορίας. Είναι κομμάτι ζωντανό του Ελληνισμού. Με πόνο, ξεριζωμό, αγώνα, αξιοπρέπεια, δημιουργία. Και ειδικά στη Θεσσαλονίκη, το ποντιακό στοιχείο δεν είναι απλώς έντονο. Είναι παρόν παντού. Στις γειτονιές, στις οικογένειες, στους συλλόγους, στον πολιτισμό, στη μουσική, στην οικονομία, στην κοινωνική ζωή της συμπρωτεύουσας.
Γι’ αυτό και η κίνηση Αγγελούδη έχει βάρος.
Δεν είναι μια τυπική ονοματοδοσία. Δεν είναι μια ακόμα συμβολική πράξη για τα μάτια του κόσμου. Είναι μια υπενθύμιση ότι η Θεσσαλονίκη ξέρει από προσφυγιά, ξέρει από μνήμη, ξέρει από ιστορία. Και οφείλει να την κρατά ζωντανή.
Μπράβο στον δήμαρχο.
Γιατί τέτοιες αποφάσεις, όταν γίνονται σωστά και με σεβασμό, δεν χωρίζουν. Ενώνουν.
Και στέλνουν ένα καθαρό μήνυμα:
Η μνήμη του Πόντου δεν ξεχνιέται.
Η Θεσσαλονίκη την κουβαλάει μέσα της.
