Η πολιτική δεν χτίζεται μόνο με θυμό. Ούτε μόνο με συγκίνηση. Αυτά μπορεί να σε σηκώσουν γρήγορα. Αλλά δεν σε κρατάνε για πάντα.
Και κάπου εδώ αρχίζει το μεγάλο ζόρι για τη Μαρία Καρυστιανού.
Το εγχείρημα της «Ελπίδας» ξεκίνησε με θόρυβο, με προσδοκίες, με κόσμο που ήθελε να πιστέψει ότι κάτι καινούργιο μπορεί να γεννηθεί. Μόνο που στην πολιτική, μετά το πρώτο κύμα, έρχεται η πραγματικότητα.
Και η πραγματικότητα λέει πως το κόμμα μπήκε νωρίς σε φάση αναταράξεων.
Αποχωρήσεις. Γκρίνιες. Διαφωνίες. Πρόσωπα που μπήκαν, πρόσωπα που βγήκαν. Άλλοι μιλούν για κλειστές αποφάσεις, άλλοι για προσωπικές φιλοδοξίες. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι ένα: η εικόνα δεν βγάζει σταθερότητα.
Και όταν ένα νέο κόμμα, πριν καν προλάβει να πατήσει καλά, αρχίζει να δείχνει ρωγμές, τότε το πρόβλημα δεν κρύβεται.
Γιατί άλλο πράγμα η δημοφιλία ενός προσώπου και άλλο πράγμα το κόμμα. Το κόμμα θέλει μηχανισμό. Θέλει ανθρώπους στις περιφέρειες. Θέλει καθαρή γραμμή. Θέλει πειθαρχία. Θέλει κοινό στόχο.
Αυτά δεν φαίνεται να υπάρχουν ακόμη.
Και όσο η Καρυστιανού προσπαθεί να μαζέψει το εσωτερικό της μέτωπο, κάποιοι άλλοι κοιτούν την εικόνα πιο ψύχραιμα.
Πρώτος απ’ όλους ο Αντώνης Σαμαράς.
Ο Μεσσήνιος δεν χρειάζεται συστάσεις. Έχει περάσει από φωτιές. Έχει κερδίσει, έχει χάσει, έχει επιστρέψει. Ξέρει τη δεξιά βάση καλύτερα από πολλούς. Ξέρει πότε πρέπει να μιλήσει και πότε να περιμένει.
Και σήμερα φαίνεται πως περιμένει. Αλλά όχι άπραγος.
Στο δικό του στρατόπεδο υπάρχει η εκτίμηση ότι ένα ποσοστό γύρω στο 5% δεν είναι μικρό. Είναι βάση εκκίνησης. Από εκεί μπορεί να χτιστεί κάτι μεγαλύτερο, ειδικά αν τα υπόλοιπα σχήματα στον ίδιο χώρο συνεχίσουν να τρώγονται μεταξύ τους.
Η Καρυστιανού μπορεί σήμερα να γράφει ψηλά στις μετρήσεις. Όμως η απειρία πληρώνεται. Και στην πολιτική πληρώνεται ακριβά. Αν δεν υπάρχει οργάνωση, τα ποσοστά ξεφουσκώνουν. Αν δεν υπάρχει ενιαία ταυτότητα, ο κόσμος μπερδεύεται. Αν δεν υπάρχει καθαρό κέντρο αποφάσεων, αρχίζει το ξήλωμα.
Αντίθετα, ο Σαμαράς παίζει αλλιώς.
Δεν τρέχει πίσω από κάθε φασαρία. Δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι υπάρχει. Παρεμβαίνει όταν πρέπει. Όπως έκανε με το θέμα της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, μετά την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων από το Ισραήλ.
Εκεί έστειλε μήνυμα. Όχι μόνο προς την κυβέρνηση, αλλά και προς ένα ακροατήριο που περιμένει πιο καθαρές κουβέντες στα εθνικά θέματα.
Και αυτό έχει σημασία.
Γιατί στη δεξιά βάση, ειδικά στην παραδοσιακή, μετράει ποιος έχει μνήμη, ποιος έχει θέση και ποιος μπορεί να βάλει ατζέντα.
Η Καρυστιανού μπήκε δυνατά, αλλά τώρα δοκιμάζεται.
Ο Σαμαράς κινείται πιο αθόρυβα, αλλά ξέρει το γήπεδο.
Και στο τέλος, στην πολιτική δεν κερδίζει πάντα αυτός που κάνει τον περισσότερο θόρυβο. Κερδίζει αυτός που έχει σχέδιο, βάση και αντοχή.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
