Να ξέρετε κάτι.
Η ακρίβεια δεν είναι απλώς ένα θέμα της επικαιρότητας. Είναι το θέμα. Το νούμερο ένα θέμα που καίει σήμερα την ελληνική κοινωνία.
Όλους.
Τον εργαζόμενο. Τον νέο. Τον οικογενειάρχη. Τον συνταξιούχο. Τον άνθρωπο που ξυπνάει το πρωί, πάει στη δουλειά του, γυρίζει σπίτι και μετράει τα ευρώ ένα-ένα για να δει αν βγαίνει ο μήνας.
Και τις περισσότερες φορές δεν βγαίνει.
Μπορεί η κυβέρνηση να πανηγυρίζει για τις αυξήσεις στους μισθούς. Μπορεί να βγαίνουν υπουργοί και να λένε ότι τα εισοδήματα ανέβηκαν. Ναι, ανέβηκαν λίγο. Αλλά η ακρίβεια ανέβηκε πολύ περισσότερο.
Εκεί είναι η αλήθεια.
Τι να το κάνεις αν παίρνεις 1.100 ή 1.200 ή 1.300 ευρώ, όταν το ενοίκιο έχει πάει 700 και 800 ευρώ; Τι να το κάνεις όταν το ρεύμα σε περιμένει στη γωνία; Όταν η βενζίνη είναι φωτιά; Όταν το σούπερ μάρκετ έχει γίνει εφιάλτης; Όταν βγαίνεις μια φορά έξω και αφήνεις 50 ευρώ για πλάκα;
Αυτά δεν τα λένε.
Γιατί δεν βολεύουν.
Η ζωή έχει σκληρύνει άσχημα. Πολύ άσχημα. Και όποιος κυκλοφορεί στην πιάτσα, όποιος μιλάει με τον κόσμο, όποιος ακούει και δεν ζει μέσα σε γυάλινο γραφείο, το βλέπει καθαρά.
Το Tsipas Blog είναι στην πιάτσα. Ρωτάει. Ακούει. Βλέπει. Καταγράφει την κοινωνία όπως είναι. Όχι όπως θέλουν να τη δείχνουν.
Και θα σας πούμε κάτι που το ξέρουν πολλοί, αλλά λίγοι το γράφουν.
Υπάρχουν αστυνομικοί που δουλεύουν και delivery.
Ναι, καλά διαβάσατε.
Αστυνομικοί. Με στολή το πρωί, με μηχανάκι το βράδυ. Για να συμπληρώσουν εισόδημα. Για να πληρώσουν ενοίκιο. Για να καλύψουν λογαριασμούς. Για να μη μείνουν πίσω στις υποχρεώσεις.
Δεν είναι μόνο οι δεύτερες δουλειές σε νυχτερινά μαγαζιά. Δεν είναι μόνο οι φυλάξεις. Δεν είναι μόνο οι επιχειρηματίες που ζητούν προστασία ή ασφάλεια.
Είναι και το delivery.
Και αυτό τα λέει όλα.
Όταν ένας άνθρωπος που υπηρετεί το κράτος, που φοράει στολή, που έχει ευθύνη, που δουλεύει σε δύσκολες συνθήκες, αναγκάζεται να κάνει και δεύτερη δουλειά για να ζήσει αξιοπρεπώς, τότε κάτι δεν πάει καλά. Και δεν πάει καθόλου καλά.
Η ακρίβεια δεν είναι στατιστική. Δεν είναι δελτίο Τύπου. Δεν είναι κυβερνητικό αφήγημα.
Είναι το άδειο πορτοφόλι.
Είναι το «θα το πάρω τον άλλο μήνα».
Είναι το «δεν βγαίνω σήμερα».
Είναι το παιδί που μένει ακόμα με τους γονείς του γιατί δεν μπορεί να νοικιάσει σπίτι.
Είναι ο αστυνομικός που μετά τη βάρδια ανεβαίνει στο μηχανάκι και κάνει παραδόσεις.
Αυτό είναι η Ελλάδα του σήμερα.
Και όσο κάποιοι πανηγυρίζουν για αυξήσεις, η κοινωνία κάνει λογαριασμούς με κομπιουτεράκι.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
