Στο ελληνικό ποδόσφαιρο έχουμε χορτάσει από λόγια.
Ανακοινώσεις. Δηλώσεις. Διαρροές. Φωτογραφίες. Λεζάντες. Social media. Μηνύματα προς την εξέδρα. Μηνύματα προς τον πρόεδρο. Και πολλές φορές, όλο αυτό γίνεται όχι γιατί υπάρχει ουσία, αλλά για να φαίνεται πως κάποιοι υπάρχουν.
Να δικαιολογούν ρόλους. Μηνιάτικα. Θέσεις. Παρουσίες.
Και μέσα σε αυτό το τοξικό περιβάλλον, υπάρχει μια περίπτωση που έχει ενδιαφέρον. Ο Γιάννης Παπαδόπουλος.
Ο άνθρωπος που για χρόνια είχε συνδεθεί με την ΑΕΚ της εποχής Μελισσανίδη και έγραψε ολόκληρο κεφάλαιο στον Δικέφαλο. Θεωρήθηκε βαρύ χαρτί εκείνης της περιόδου. Πρόσωπο ειδικών αποστολών. Πρόσωπο που βρέθηκε πολλές φορές στο στόχαστρο του αντίπαλου στρατοπέδου.
Κυρίως του Ολυμπιακού.
Και μετά ήρθε η ζωή. Που έχει ανατροπές.
Όταν ο Δημήτρης Μελισσανίδης ανακοίνωσε το τέλος της εποχής του στην ΑΕΚ και την αλλαγή σελίδας με τον Μάριο Ηλιόπουλο, άρχισε να γράφεται ένα νέο έργο.
Λίγους μήνες αργότερα, ο Γιάννης Παπαδόπουλος βρέθηκε στην άλλη πλευρά. Από την ΑΕΚ στον Ολυμπιακό. Δίπλα στον Βαγγέλη Μαρινάκη.
Αυτή ήταν η μεγάλη ανατροπή.
Το πρόσωπο που κάποτε «πυροβολούσαν», σε εισαγωγικά, από τον Πειραιά, βρέθηκε να είναι κοντά στον ισχυρό άνδρα του Ολυμπιακού. Και όχι διακοσμητικά. Κοντά. Πολύ κοντά.
Το πιο ενδιαφέρον όμως δεν είναι η μεταγραφή του.
Είναι η στάση του.
Ο Γιάννης Παπαδόπουλος δεν βγαίνει. Δεν μιλάει. Δεν κάνει δηλώσεις. Δεν ανεβάζει φωτογραφίες από το Καραϊσκάκη. Δεν ανεβάζει Μαρινάκη. Δεν ανεβάζει στιγμιότυπα για να δείξει ότι «είμαι εδώ». Δεν ψάχνει επιβεβαίωση από τα social.
Και αυτό, σε μια εποχή που όλοι θέλουν να φαίνονται, λέει πολλά.
Γιατί οι σοβαροί δεν χρειάζεται να φωνάζουν.
Βλέπουν τα πάντα. Παρατηρούν τα πάντα. Ξέρουν τι γίνεται. Ξέρουν ποιος λέει τι. Ξέρουν ποιος παίζει με ποιον. Αλλά δεν μιλάνε.
Δεν τσαλακώνονται για το θεαθήναι.
Δεν ανεβαίνουν στα κάγκελα για να τους χειροκροτήσει η εξέδρα. Δεν βγάζουν φωτογραφίες για να στείλουν μήνυμα στον πρόεδρο. Δεν κάνουν θόρυβο για να καλύψουν την απουσία ουσίας.
Και αυτό, όπως μαθαίνω, είναι κάτι που ο Βαγγέλης Μαρινάκης το έχει εκτιμήσει πολύ στον Γιάννη Παπαδόπουλο.
Γι’ αυτό και τον έχει κοντά του.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή, οι πραγματικά χρήσιμοι δεν είναι πάντα αυτοί που φαίνονται περισσότερο.
Είναι αυτοί που ξέρουν να κινούνται όταν οι άλλοι μιλάνε.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
