Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, ένας αθέατος και αιματηρός πόλεμος γράφει τη δική του σκοτεινή ιστορία στην Ελλάδα.
Είναι η ιστορία του οργανωμένου εγκλήματος, των ανθρώπων που κατά καιρούς οι διωκτικές Αρχές και τα δημοσιεύματα έχουν τοποθετήσει στον κόσμο της λεγόμενης «Greek Mafia», των συμμαχιών που δημιουργήθηκαν και διαλύθηκαν, της μάχης για την κυριαρχία και, τελικά, των δεκάδων δολοφονιών που έμειναν γνωστές ως «συμβόλαια θανάτου».
Ο όρος «νονοί της νύχτας» χρησιμοποιήθηκε επί δεκαετίες για πρόσωπα που φέρονταν να είχαν παρουσία ή επιρροή σε κυκλώματα προστασίας, εκβιασμών, λαθρεμπορίου και άλλων παράνομων δραστηριοτήτων.
Η νυχτερινή διασκέδαση βρέθηκε πολλές φορές στο φόντο αυτής της ιστορίας, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι η νόμιμη επιχειρηματική δραστηριότητα στον χώρο της νύχτας ταυτίζεται με το οργανωμένο έγκλημα.
Δεν υπήρξε ποτέ ένας «αρχηγός των αρχηγών»
Η ελληνική πραγματικότητα δεν ακολούθησε ακριβώς το μοντέλο που γνωρίζουμε από τη σικελική μαφία, με μία αυστηρή πυραμίδα και μία οικογένεια πάνω από όλους.
Το σκηνικό ήταν περισσότερο κατακερματισμένο.
Ομάδες, ισχυρά πρόσωπα, μικρότεροι πυρήνες, συνεργασίες συμφέροντος και συμμαχίες που μπορούσαν να αλλάξουν από τη μία στιγμή στην άλλη.
Στο επίκεντρο, σύμφωνα με τις έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί όλα αυτά τα χρόνια, βρέθηκαν κατά περιόδους κυκλώματα προστασίας και εκβιασμών, λαθρεμπόριο καυσίμων και τσιγάρων, ναρκωτικά, όπλα, ξέπλυμα χρήματος και άλλες παράνομες δραστηριότητες με τεράστιο οικονομικό αντικείμενο.
Και όταν υπάρχουν πολλά χρήματα, υπάρχει και μάχη για το ποιος θα τα ελέγξει.
Κάπως έτσι άρχισε να γράφεται μία λίστα που, όσο περνούσαν τα χρόνια, γινόταν όλο και μεγαλύτερη.
Τρεις δεκαετίες αίματος
Στις 5 Οκτωβρίου 1990 δολοφονείται ο Δημήτρης Μανιαβός.
Στις 2 Αυγούστου 1991 ο Θεόδωρος Καλλιμώρος και στις 9 Μαρτίου 1992 ο Κώστας Δεληκάρης.
Ακολουθεί, στις 5 Ιουλίου 1996, ο Γιώργος Φραγκογιάννης, ενώ στις 12 Νοεμβρίου 1999 δολοφονείται ο Γιάννης Σωτηρόπουλος, γνωστός ως «Τσέλιγκας».
Η είσοδος στη νέα χιλιετία είναι ακόμη πιο αιματηρή.
Στις 19 Φεβρουαρίου 2000 δολοφονείται ο Θέμης Παπαμάλης. Την 1η Μαΐου ο Ανδρέας Ντούνης. Στις 7 Ιουνίου ο Νίκος Γρηγοράκος και στις 15 Ιουλίου ο Βασίλης Γρηγοράκος.
Δέκα ημέρες αργότερα, στις 25 Ιουλίου 2000, πέφτει νεκρός ο Θέμης Καλαποθαράκος, το όνομα του οποίου είχε συνδεθεί τόσο έντονα με τη νύχτα ώστε είχε αποκτήσει το προσωνύμιο «βασιλιάς της παραλιακής».
Στις 28 Ιανουαρίου 2002 ακολουθεί ο Θεόδωρος Γρηγοράκος.
Στις 18 Νοεμβρίου 2005 ο Άρης Λακιώτης και στις 18 Σεπτεμβρίου 2006 ο Γιάννης Γαβάκης.
Το 2007 καταγράφονται οι δολοφονίες του Σωτήρη Κούση, του Αριστοτέλη Γιαγιά, του Γιώργου Αυτιά και του Γεράσιμου Μαυράκη, ενώ τον Νοέμβριο του 2008 δολοφονείται ο Αλέκος Κοσμόπουλος.
Τα χρόνια περνούν. Τα πρόσωπα αλλάζουν.
Ο κύκλος όμως δεν κλείνει.
Η νέα γενιά του πολέμου
Στις 2 Φεβρουαρίου 2016 δολοφονείται ο Γιώργος Λίτσας, γνωστός ως «Μπούμπης».
Στις 12 Μαΐου 2017 πέφτει νεκρός ο Βασίλης Γρίβας.
Και στις 17 Ιανουαρίου 2018 πραγματοποιείται μία από τις πλέον πολυσυζητημένες εκτελέσεις των τελευταίων δεκαετιών. Ο Βασίλης Στεφανάκος δολοφονείται στο Χαϊδάρι.
Το 2018 εξελίσσεται σε χρονιά-σταθμό.
Την 1η Μαΐου δολοφονείται ο Σπύρος Παπαχρήστου. Στις 27 Ιουνίου ο Μανώλης Καραγιάννης, γνωστός ως «Καράφλας», και στις 20 Σεπτεμβρίου η Κατερίνα Αναγνωστάκη, γνωστή ως «Bella Mafia».
Στις 10 Μαΐου 2019 δολοφονείται ο Παναγής Σιτοκωσταντίνος, ο «Κάβουρας».
Στις 9 Δεκεμβρίου 2020 ο Δημήτρης Καπετανάκης, γνωστός ως «Καπέ», και στις 15 Μαΐου 2021 ο Μιχάλης Καπίρης, γνωστός ως «Κεφάλας».
Στις 25 Απριλίου 2022 δολοφονείται στα Σκούρτα Βοιωτίας ο Γιάννης Σκαφτούρος, γνωστός ως «Θείος Τζο».
Στις 12 Ιουνίου 2023 πέφτει νεκρός στον Κορυδαλλό ο Βασίλης Ρουμπέτης.
Στις 14 Ιανουαρίου 2024 εκτελείται στον Νέο Κόσμο ο Βαγγέλης Ζαμπούνης, γνωστός ως «Ζαμπόν».
Και στις 24 Απριλίου 2025 στη λίστα προστίθεται ο Γιώργος Μουσχούρης, γνωστός ως «Θαμνάκια».
Κοιτάξτε ξανά όλα αυτά τα ονόματα
Εδώ, όμως, βρίσκεται ίσως η πραγματική ιστορία.
Γιατί αν απομακρυνθεί κανείς από το αστυνομικό ρεπορτάζ και κοιτάξει όλα αυτά τα ονόματα μαζί, προκύπτει ένα συμπέρασμα πολύ μεγαλύτερο από το ποιος σκότωσε ποιον, ποια ομάδα επικράτησε ή ποιος κάποτε θεωρούνταν ισχυρότερος.
Κανείς δεν ήταν αιώνιος. Κανείς δεν αποδείχθηκε άτρωτος.
Άνθρωποι που σε διαφορετικές εποχές απέκτησαν τεράστια φήμη στον συγκεκριμένο κόσμο. Ορισμένοι προκαλούσαν φόβο μόνο με το άκουσμα του ονόματός τους. Είχαν χρήματα, γνωριμίες, επιρροή, δύναμη και ανθρώπους γύρω τους.
Κάποιοι έφτασαν τόσο ψηλά ώστε δημιουργήθηκε γύρω τους η εικόνα ότι δεν τους αγγίζει κανείς.
Κι όμως.
Καλαποθαράκος. Στεφανάκος. Σκαφτούρος. Ρουμπέτης. Ζαμπούνης. Μουσχούρης.
Και πριν από αυτούς δεκάδες άλλοι.
Όλοι κάποτε ήταν ζωντανοί πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας.
Σήμερα είναι ονόματα στο αρχείο της.
Όταν φτάνεις στην κορυφή, γίνεσαι ο στόχος
Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αντίφαση ολόκληρου του κόσμου του οργανωμένου εγκλήματος.
Όλοι παλεύουν να ανέβουν.
Να αποκτήσουν περισσότερα χρήματα. Περισσότερη επιρροή. Περισσότερη δύναμη. Να ελέγξουν μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας. Να γίνουν εκείνοι που οι υπόλοιποι υπολογίζουν.
Μόνο που όταν τελικά φτάσεις στην κορυφή, συμβαίνει κάτι που ίσως δεν υπολογίζεις:
Από κυνηγός γίνεσαι ο κυνηγημένος.
Γιατί η κορυφή χωράει λίγους.
Και την ώρα που εσύ απολαμβάνεις τη δύναμή σου, κάποιος άλλος βρίσκεται από κάτω και θέλει τη θέση σου.
Θέλει τα χρήματά σου. Την επιρροή σου. Τις διαδρομές σου. Τις γνωριμίες σου. Την εξουσία σου.
Άρα, από τη στιγμή που φτάνεις στην κορυφή, αρχίζει ταυτόχρονα και μία αντίστροφη μέτρηση:
Πόσο θα παραμείνεις εκεί;
Γιατί κάποιος άλλος ήδη ετοιμάζεται να ανέβει.
Και η ιστορία της Greek Mafia δείχνει ότι σε αυτόν τον κόσμο η διαδοχή πολλές φορές δεν γίνεται με παραίτηση και παράδοση των κλειδιών.
Γίνεται με αίμα.
Και τελικά, άξιζε;
Αυτό είναι το ερώτημα που μένει όταν κλείσεις τον κατάλογο των ονομάτων.
Γιατί μπορεί για κάποια χρόνια να έχεις όλα εκείνα που για πολλούς συμβολίζουν την απόλυτη επιτυχία.
Χρήματα. Πολυτελή αυτοκίνητα. Ακριβά σπίτια. Γυναίκες. Γνωριμίες. Επιρροή. Εξουσία.
Μπορεί να ανοίγουν πόρτες όταν εμφανίζεσαι. Να σε γνωρίζουν παντού. Να αισθάνεσαι ότι κανείς δεν μπορεί να σου πει «όχι».
Αλλά πόσο διαρκεί;
Κοιτάξτε ξανά τη λίστα.
Άνθρωποι που κάποτε θεωρούνταν πανίσχυροι δεν βρίσκονται σήμερα εδώ για να απολαύσουν τίποτα από όσα απέκτησαν.
Τα χρήματα έμειναν. Οι δουλειές πέρασαν σε άλλα χέρια. Οι θέσεις καλύφθηκαν. Η εξουσία βρήκε νέους διεκδικητές. Η ζωή, όμως, δεν επιστρέφει.
Και αυτό ίσως είναι το πιο σκληρό μήνυμα που βγαίνει μέσα από περισσότερα από 30 χρόνια αυτής της ιστορίας.
Ο «βασιλιάς» της μιας εποχής γίνεται ένα όνομα του παρελθόντος.
Έρχεται ο επόμενος.
Ύστερα κάποιος θέλει τη δική του θέση.
Και ο κύκλος ξεκινά ξανά.
Γι’ αυτό το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος υπήρξε ο μεγαλύτερος «νονός», ποιος είχε τα περισσότερα χρήματα ή ποιο όνομα προκαλούσε κάποτε τον μεγαλύτερο φόβο.
Το ερώτημα είναι πολύ πιο απλό:
Άξιζε τελικά;
Άξιζαν λίγα χρόνια χρήματος, δύναμης και εξουσίας, όταν το τίμημα ήταν να ζεις γνωρίζοντας ότι όσο περισσότερο ανεβαίνεις τόσο μεγαλύτερος στόχος γίνεσαι;
Αν υπάρχει μία απάντηση, δεν χρειάζεται να τη δώσουμε εμείς.
Τη δίνουν όλα αυτά τα ονόματα.
Γιατί στο τέλος αποδείχθηκε κάτι που η δύναμη πολλές φορές κάνει τον άνθρωπο να ξεχνά:
Κανείς δεν είναι άτρωτος. Κανείς δεν είναι αιώνιος. Και καμία κορυφή δεν σου ανήκει για πάντα.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
