Δεν προλαβαίνουν να έρθουν τα Χριστούγεννα…
έρχεται η Πρωτοχρονιά.
Δεν τελειώνει η Πρωτοχρονιά…
έρχεται η Τσικνοπέμπτη.
Δεν προλαβαίνουμε να χωνέψουμε…
έρχεται το Καρναβάλι.
Και πριν καν πάρεις ανάσα…
👉 Καθαρά Δευτέρα.
⸻
Και τι κάνουμε σε όλα αυτά;
👉 Τρέχουμε να κλείσουμε τραπέζι.
⸻
Μέρες πριν.
Τηλέφωνα.
Μηνύματα.
«Έκλεισες;»
«Πού θα πάμε;»
«Βρήκες τραπέζι;»
Σαν να είναι το πιο σημαντικό πράγμα.
⸻
Και μετά;
👉 Τρώμε.
Όχι απλά τρώμε.
👉 Ξεφεύγουμε.
⸻
Τρώμε λες και ήμασταν σε στέρηση.
Λες και δεν φάγαμε καλά όλο τον χρόνο.
Λες και μόλις βγήκαμε από… φυλακή.
Πιάτο στο πιάτο.
Κρασί στο κρασί.
Και πάντα υπάρχει χώρος για «κάτι ακόμα».
⸻
Αλλά το θέμα δεν είναι το φαγητό.
👉 Είναι το γιατί.
⸻
Γιατί έχουμε μάθει να “γιορτάζουμε” μόνο έτσι.
Με τραπέζια.
Με κρατήσεις.
Με υπερβολή.
⸻
Και κάπου εκεί…
👉 Χάνεται η ουσία.
⸻
Δεν βγαίνουμε για να ζήσουμε.
Δεν βγαίνουμε για να νιώσουμε.
👉 Βγαίνουμε για να καταναλώσουμε.
⸻
Και όσο πιο γεμάτο το τραπέζι…
τόσο πιο “επιτυχημένη” η έξοδος.
⸻
Κανείς δεν ρωτάει:
Περάσαμε καλά;
Γελάσαμε;
Μείναμε σε μια στιγμή;
⸻
👉 Όλοι θυμούνται μόνο τι έφαγαν.
⸻
Και κάπως έτσι…
από γιορτή σε γιορτή,
από τραπέζι σε τραπέζι,
από κράτηση σε κράτηση…
👉 χάνουμε το νόημα.
⸻
Γιατί στο τέλος της ημέρας…
δεν είναι το φαγητό που σου μένει.
👉 Είναι το feeling.
⸻
Και αυτό…
δεν κλείνεται σε τραπέζι.
⸻
TSIPAS BLOG
Για να ξέρετε.
