Υπήρχε μια εποχή που το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος δεν ήταν απλώς μια αργία.
Ήταν το σύνθημα.
Το καμπανάκι ότι το ελληνικό καλοκαίρι άνοιξε κανονικά. Όχι στα χαρτιά. Στην πράξη. Στα λιμάνια, στα καταστρώματα, στα νησιά, στα clubs, στα πρώτα ξενύχτια που μύριζαν θάλασσα, αντηλιακό και ελευθερία.
Το ανεπίσημο άνοιγμα, βέβαια, γινόταν από την Κυριακή του Πάσχα. Τότε που άνοιγαν τα καλοκαιρινά clubs σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Τότε που άνοιγε και το Cavo Paradiso με Έλληνες DJs, τις χρονιές που ακόμη μπορούσαν οι Έλληνες να ταξιδέψουν, να πάρουν το πλοίο, να πάνε Μύκονο, Πάρο, Ίο, Νάξο, χωρίς να χρειάζεται να πουλήσουν νεφρό.
Αλλά το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος ήταν άλλο πράγμα.
Ήταν η μεγάλη έξοδος.
Η Αθήνα άδειαζε. Ο Πειραιάς γέμιζε. Παρέες με σακίδια, λίγα χρήματα στην τσέπη, CD wallets, Nokia 3310, Sony Ericsson, Motorola, γυαλιά Oakley και τις πρώτες ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, έτρεχαν να προλάβουν τα πλοία.
Express Samina, Santorini, Athena, Artemis, Naias, Milos. Και αργότερα Blue Star και Highspeed.
Το pre-party δεν ξεκινούσε στο νησί. Ξεκινούσε στο κατάστρωμα.
Και αν υπήρχε ένα μέρος που συμβόλιζε εκείνη την εποχή, αυτό ήταν το Cavo Paradiso στη Μύκονο.
Άνοιξε το 1993 πάνω από την Paradise Beach και μέσα σε λίγα χρόνια έγινε κάτι παραπάνω από club. Έγινε προσκύνημα. Για όσους άκουγαν house, techno, progressive, για όσους ζούσαν τα line ups σαν να ήταν μεταγραφές μεγάλης ομάδας.
Τότε η Μύκονος δεν ήταν αυτό που είναι σήμερα.
Είχε glamour, ναι. Αλλά είχε και φοιτητές. Είχε εργαζόμενους που είχαν μαζέψει τον μισθό τους για να βγάλουν το τριήμερο. Είχε ravers από όλη την Ελλάδα. Είχε ξένους clubbers που ερχόντουσαν για τη μουσική και όχι για να ανεβάσουν story.
Τα φοιτητικά τριήμερα είχαν την τιμητική τους. Εκείνα που οργάνωνε το Escape Club του Γιώργου Νέδου έγραψαν ιστορία. Όλο τον Μάιο, φοιτητές και φοιτήτριες, παιδιά από την επαρχία που είχαν περάσει σε σχολές στις μεγάλες πόλεις, ζούσαν πράγματα που τότε έμοιαζαν εξωπραγματικά.
Μέρα στο Super Paradise. Νύχτα στο Cavo.
Και εκεί άρχιζε το πραγματικό έργο.
Ο κόσμος έφτανε μετά τις 2. Οι διαβασμένοι πήγαιναν μετά τις 4. Γιατί ήξεραν. Το Cavo δεν το ζούσες στην αρχή της νύχτας. Το ζούσες όταν άρχιζε να βγαίνει ο ήλιος.
Εκείνο το sunrise set, με το Αιγαίο από κάτω και το dancefloor ακόμη όρθιο, έγινε σήμα κατατεθέν. Εκεί χτίστηκε ο μύθος.
Από εκεί πέρασαν ονόματα που τότε ήταν top και μετά έγιναν θρύλοι: David Morales, Louie Vega, Frankie Knuckles, Pete Tong, John Digweed, Sasha. Και αργότερα Sven Väth, Richie Hawtin και τόσοι άλλοι.
Όμως το Άγιο Πνεύμα δεν ήταν μόνο Μύκονος.
Ήταν η Ίος, με τα λευκά σοκάκια, τα backpackers και τα clubs που έπαιζαν από metal μέχρι rave.
Ήταν η Πάρος, με το Linardo στη Νάουσα, το Hard Rock που από το ’92 φιλοξενούσε rave καταστάσεις, το Mezzo Mezzo, τον Ακροβάτη στις Λεύκες, πριν το νησί γίνει premium προορισμός.
Ήταν η Νάξος, με beach bars που έπαιζαν house μέχρι να ξημερώσει.
Ήταν η Κρήτη, με Χερσόνησο και Μάλια, Άγγλους, Ολλανδούς και trance parties σε φαράγγια.
Ήταν η Χαλκιδική, που για τη Θεσσαλονίκη λειτουργούσε όπως η παραλιακή για την Αθήνα.
Ήταν και το θρυλικό Loca στο Αίγιο, που μας θύμιζε νησί και μπορούσε να μαζεύει 3.000 άτομα σε κάθε event.
Ήταν μια εποχή που κάθε μέρος είχε τη δική του φυλή. Τους δικούς του DJs. Τη δική του ενέργεια. Τη δική του ιστορία.
Και το πιο ωραίο;
Δεν υπήρχε FOMO.
Γιατί κανείς δεν ήξερε τι γίνεται αλλού. Δεν υπήρχαν stories. Δεν υπήρχαν live μεταδόσεις. Δεν υπήρχε ανάγκη να αποδείξεις ότι περνάς καλά.
Αν ήσουν εκεί, ήσουν εκεί.
Οι αναμνήσεις έμεναν σε θολές φωτογραφίες, σε εισιτήρια πλοίων ξεχασμένα σε συρτάρια, σε CD compilations με Ministry of Sound, Global Underground, Café del Mar, Discobole, Planetworks και Digital Underground.
Σήμερα τα νησιά είναι πιο οργανωμένα. Τα clubs πιο εντυπωσιακά. Οι DJs πιο ακριβοί. Τα τραπέζια πιο μεγάλα. Τα ποσά πιο τρελά.
Αλλά κάτι έχει χαθεί.
Η αθωότητα.
Η προσμονή του ταξιδιού. Το άγνωστο της βραδιάς. Η αγωνία να προλάβεις το πλοίο. Το να μην ξέρεις τι θα γίνει, ποιον θα γνωρίσεις, πού θα καταλήξεις.
Για όσους το έζησαν, το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος δεν ήταν απλώς μια εκδρομή.
Ήταν τελετουργία ενηλικίωσης.
Ένα ετήσιο ραντεβού με το Αιγαίο, τη μουσική, τη θάλασσα και την ελευθερία.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στον θόρυβο των μηχανών του πλοίου, στα πρώτα beats που ακούγονταν από μακριά και στον ήλιο που ανέτελλε πάνω από το dancefloor του Cavo Paradiso, γεννήθηκε μια ολόκληρη γενιά καλοκαιρινών αναμνήσεων.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
