Γράφει ο Σωτήρης Γεωργίου:
“Οι άνθρωποι αντιδρούν στα γηρατειά, αισθανόμενοι προφανώς μελλοθάνατοι. Αν η διαδικασία αυτή δεν είχε νόημα, προφανώς ο Θεός θα είχε μεριμνήσει ώστε να την αποφεύγουμε, το γήρας δηλ. Η ζωή μας εδώ στην Γη είναι εμπειρίες, μάθημα, διαχείριση καταστάσεων. Και ενίοτε έχει και μια ευρύτερη αποστολή για πολλούς από εμάς. Η αρνητικότητα απέναντι στα γηρατειά και η προσπάθεια αποφυγής τους ακόμα και της εμφάνισής τους στο σώμα μας, αποδεικνύει ανωριμότητα. Ο άνθρωπος όταν μεγαλώνει έχει την ευκαιρία να φανεί χρήσιμος στο πλησίον του ολοκληρώνοντας την παρουσία του με σύνεση. Έχει την ευκαιρία να γίνει σοφότερος και να μεταλαμπαδεύσει γνώση. Έχει την ευκαιρία να ετοιμαστεί για τις καινούργιες μετά θάνατον εμπειρίες, έχοντας χρόνο να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και να κατανοήσει την Θείαν Δημιουργίαν…
Όσο ζει αποκλειστικά προσκολλημένος στις νεότερες εποχές είναι σαν να λέει ότι αφήστε με να ζω όπως όταν πρωτοπερπάτησα, όπως όταν πρωτοπήγα σχολείο. Μα τότε δεν θα είχε κάνει τίποτα μένοντας εκεί. Όταν μεγαλώνει αισθάνεται φόβο απέναντι στον θάνατο, γιατί δεν τον έχει κατανοήσει, δεν ασχολήθηκε ποτέ με το μετά. Αισθάνεται ότι δεν έχει πράματα να κάνει γιατί εμμένει μόνο στα της επιφάνειας. Ένας μεγάλος ηλικιακά άνθρωπος που μεγάλωσε σύμφωνα με την ψυχή του και τον προορισμό του και τον προορισμό του ανθρώπινου είδους γενικότερα, γνωρίζει ότι έχει να κάνει επίσης σημαντικά πράγματα μεγαλώνοντας. Πράγματα πνευματικά όμως. Που δεν απαιτούν ομορφιά και ευεξία αλλά πνευματική διαύγεια κα διάθεση”.
