Ξεκινάμε την ημέρα με μια είδηση τεράστια, μεγιστοτεράστια. Τι θα γίνει στις 12 Ιουνίου στην Πάτρα, στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο ; Έρχεται ο Νίκος Βέρτης. Τα πανηγυρίζεις σαν μικρό παιδί. Δεν γίνεται διαφορετικά. Επειδή είναι σπάνιο γεγονός. Σπάνιο σκέτο. Πολύ σπάνιο, δεν το βλέπεις συχνά, μια το είδες όλες κι όλες, στροφάρει το μυαλό σου, πριν 10 χρόνια. Το 2013. Το αραιό, τα που και που, το δυσέυρετο, είναι που σου εξιτάρει το ενδιαφέρον. Γι’ αυτή την αλήθεια λέω.
Ξεφυλλίζουμε την ιστορία του Νίκου Βέρτη. Γεννήθηκε για ένα μόνο λόγο. Να μας πει πως μπορείς από το μηδέν, να γίνεις ο πρώτος. Από τίποτας να εξελιχθείς σε μεγιστάνα. Να σκαρφαλώσεις στην καρέκλα… αλλά να μην προσαρμόσεις τα πιστεύω του.
Κάποια στιγμή, δεν κώλωσε απέναντι σε συστήματα, σε στεγανά, σε απαγορευμένα τοπία εξουσίας, της όποιας ισχύος. «Αγαπώ πολύ τον Χριστό. Τον έχω στην ζωή μου. Οι ιερείς να πετάξουν τα χρυσά και τις λιμουζίνες. Η ταπεινότητα είναι αυτή που θα φέρει την νεολαία στην εκκλησία και όχι η υπερβολή». Αυτός είναι ο Βέρτης.
Δήλωση επαναστατική, ανατρεπτική, είναι ότι καλύτερο θυμάμαι από αυτόν. Δεν βάζω στη κουβέντα τα τραγούδια του. Αυτά για αλλού, όχι για τον Τσίπα.
