Δεν είναι τα λεφτά. Είναι η κοροϊδία. Είναι ότι κάποιος σε έκανε να πιστέψεις πως βοηθάς ένα άρρωστο παιδί και τώρα μαθαίνεις ότι μέρος των χρημάτων που συγκεντρώθηκαν φέρεται να μην έφτασε ποτέ εκεί που έπρεπε.
Η Ευαγγελία Μουμούρη δεν μάσησε τα λόγια της. Και δεν μίλησε ως ηθοποιός. Μίλησε ως άνθρωπος που έβαλε το χέρι στην τσέπη, έδωσε χρήματα, κινητοποίησε κι άλλους και σήμερα αισθάνεται προδομένος.
Με αφορμή την υπόθεση της ΜΚΟ «Παιδική Χαρά», αποκάλυψε πως είχε συμμετάσχει στην προσπάθεια οικονομικής ενίσχυσης του μικρού Άλεξ, προκειμένου να ταξιδέψει στην Αμερική για λόγους υγείας.
Και όταν έμαθε τι ερευνάται για τη διαχείριση των χρημάτων, ξέσπασε.
«Πιστεύω στη δικαιοσύνη, αλλά για κάποιον λόγο τώρα εμένα δεν μου φτάνει η δικαιοσύνη. Θέλω να πάθουν κακό».
Σκληρά λόγια. Πολύ σκληρά. Αλλά πίσω τους βρίσκεται μια οργή που δεν μετριέται σε ευρώ.
Γιατί εδώ είναι το μεγάλο έγκλημα απέναντι στην κοινωνική εμπιστοσύνη, εφόσον επιβεβαιωθούν οι κατηγορίες. Δεν είναι μόνο τα χρήματα που φέρονται να χάθηκαν. Είναι ότι αύριο ένας άλλος άνθρωπος, βλέποντας μια πραγματική έκκληση για βοήθεια, μπορεί να γυρίσει την πλάτη.
Το είπε άλλωστε και η ίδια: «Το πρώτο που σκέφτομαι είναι ότι εγώ δεν θα ξαναδώσω λεφτά σε κανέναν».
Και αυτό είναι ίσως το πιο ανατριχιαστικό απ’ όλα.
Γιατί τα παιδιά είναι αληθινά. Οι αρρώστιες τους είναι αληθινές. Οι οικογένειες που παλεύουν να τα σώσουν είναι αληθινές.
Και αν κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν όλο αυτό για να γεμίσουν τις τσέπες τους, τότε η ζημιά που προκάλεσαν ξεπερνά κατά πολύ οποιοδήποτε οικονομικό ποσό.
Η Μουμούρη είπε φωναχτά αυτό που πολλοί αισθάνονται. Η Δικαιοσύνη θα κρίνει τις ευθύνες. Αλλά ποιος θα επιστρέψει στον κόσμο την εμπιστοσύνη που χάθηκε;
