Υπάρχει κάτι πολύ πιο τρομακτικό από την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς και τα εξωφρενικά ενοίκια. Να είσαι νέος άνθρωπος και να μην βλέπεις μέλλον. Πουθενά.
Να έχεις όνειρα, φιλοδοξίες, όρεξη να δουλέψεις, να δημιουργήσεις, να προχωρήσεις στη ζωή σου και, κάθε φορά που κοιτάζεις μπροστά, να βλέπεις έναν τοίχο.
Αυτό βιώνει σήμερα ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της νέας γενιάς στην Ελλάδα.
Σκοτάδι. Αδιέξοδο. Ένα τεράστιο STOP στα όνειρά της.
Και το χειρότερο; Δεν μιλάμε για ανθρώπους που δεν θέλουν να δουλέψουν. Μιλάμε για ανθρώπους που δουλεύουν και πάλι δεν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Γιατί στις μεγάλες πόλεις η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε λογική.
Σου ζητούν 600, 700, ακόμη και 800 ευρώ για ένα διαμέρισμα 25 ή 30 τετραγωνικών μέτρων. Λες και δεν βρίσκεται στην Αθήνα, αλλά απέναντι από τον Πύργο του Άιφελ, στο Παρίσι!
Ένα δωμάτιο, μια κουζίνα και ένα μπάνιο κοστολογούνται σχεδόν σαν πολυτέλεια.
Και αφού πληρώσεις το ενοίκιο, τι μένει; Πώς θα πληρώσεις ρεύμα, σούπερ μάρκετ, μετακινήσεις; Πώς θα κάνεις οικογένεια; Πώς θα χτίσεις τη ζωή σου;
Κάπως έτσι, συμβαίνει κάτι που θα έπρεπε να έχει σημάνει συναγερμό.
Νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τις μεγαλουπόλεις και επιστρέφουν στα χωριά τους. Στα πατρικά τους. Στους γονείς τους. Στους παππούδες και στις γιαγιάδες τους.
Ανοίγουν ξανά σπίτια που είχαν μείνει κλειστά για χρόνια. Σπίτια των παππούδων τους, που κάποτε τα είχαν αφήσει πίσω για να κυνηγήσουν μια καλύτερη ζωή στην πόλη. Τα καθαρίζουν, τα επισκευάζουν, τα ανακαινίζουν σιγά σιγά. Προσπαθούν να κάνουν μια νέα αρχή.
Και ασφαλώς, η ζωή στο χωριό δεν είναι ντροπή. Ούτε αποτυχία. Για πολλούς μπορεί να είναι συνειδητή επιλογή και πραγματική ευκαιρία.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν δεν επιστρέφεις επειδή το θέλεις, αλλά επειδή δεν έχεις άλλη επιλογή.
Όταν η πόλη στην οποία πήγες για να σπουδάσεις, να εργαστείς, να εξελιχθείς, σε πετάει έξω επειδή δεν αντέχεις οικονομικά να μείνεις.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη τραγωδία.
Οι προηγούμενες γενιές έφευγαν από τα χωριά για να αναζητήσουν ένα καλύτερο αύριο στις πόλεις. Σήμερα, ένα μέρος της νέας γενιάς ακολουθεί την αντίστροφη διαδρομή, όχι επειδή βρήκε απαραίτητα καλύτερες ευκαιρίες, αλλά επειδή δεν αντέχει άλλο.
Αυτή δεν είναι πρόοδος. Είναι ένα ηχηρό καμπανάκι κοινωνικής οπισθοχώρησης.
Και την ώρα που ακούμε για ανάπτυξη, επενδύσεις, επιτυχίες και οικονομικά θαύματα, υπάρχει μια ολόκληρη γενιά που δυσκολεύεται να αποκτήσει ακόμη και το αυτονόητο: ένα δικό της σπίτι, μια στοιχειώδη ανεξαρτησία, μια προοπτική.
Γιατί, κύριοι, ανάπτυξη δεν είναι μόνο οι αριθμοί που παρουσιάζετε στις οθόνες.
Ανάπτυξη είναι να μπορεί ένας νέος άνθρωπος να ζήσει από τη δουλειά του. Να μη χρειάζεται να διαλέξει ανάμεσα στο ενοίκιο και στο φαγητό. Να μη θεωρεί πολυτέλεια το δικαίωμα να σταθεί στα πόδια του.
Και όσο αυτό δεν συμβαίνει, μπορείτε να πανηγυρίζετε για όσα οικονομικά επιτεύγματα θέλετε.
Η πραγματικότητα βρίσκεται αλλού.
Στα μικρά διαμερίσματα με τα εξωφρενικά ενοίκια. Στα όνειρα που μπαίνουν στο συρτάρι. Στα φορτωμένα αυτοκίνητα που αφήνουν πίσω τους την Αθήνα και τις άλλες μεγάλες πόλεις.
Μια χώρα που αναγκάζει τους νέους της να εγκαταλείπουν τα όνειρά τους για να μπορέσουν απλώς να επιβιώσουν, δεν έχει λόγο να πανηγυρίζει. Έχει κάθε λόγο να ανησυχεί.
Και μάλιστα πολύ!
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
