Το Tsipas Blog δεν θα ακολουθήσει τη γνώριμη λογική των υπόλοιπων sites.
Δεν θα σταθεί στο αν υπήρχε ή δεν υπήρχε ιατρική άδεια για πλασμαφαίρεση. Δεν θα εξαντλήσει την ιστορία σε πληροφορίες γύρω από την ιδιωτική κλινική στο Κολωνάκι. Και, πάνω απ’ όλα, δεν θα μετατρέψει τις τελευταίες ώρες του Γιώργου Μαζωνάκη σε ένα κυνήγι εντυπώσεων και «αποκαλύψεων».
Όχι γιατί δεν υπάρχουν ερωτήματα. Αλλά γιατί υπάρχουν στιγμές που, πριν από τα ερωτήματα, έρχεται ο σεβασμός. Και σήμερα, απέναντι σε μια τόσο βαριά απώλεια, αυτός πρέπει να προηγείται.
Εμείς ξέρουμε τη νύχτα. Ξέρουμε τους ανθρώπους της, τις σιωπές της και την πίεση που κρύβεται πίσω από τη λάμψη. Ξέρουμε τι συμβαίνει όταν τα φώτα σβήνουν, η πίστα αδειάζει, τα χειροκροτήματα τελειώνουν και μένει μόνο ο άνθρωπος απέναντι στον εαυτό του.
Η νύχτα δεν είναι μόνο τραπέζια γεμάτα, λουλούδια, φωτογραφίες και μεγάλα λόγια. Είναι αϋπνία, ένταση, μοναξιά, διαρκής έκθεση, προσδοκίες και άνθρωποι που πρέπει, κάθε βράδυ, να δίνουν κάτι από τον εαυτό τους. Είναι μια ζωή που δεν τη διαβάζεις από μια ανακοίνωση ή από ένα γρήγορο ρεπορτάζ.
Και ένα πράγμα ξέρουμε για τον Μαζώ:
έζησε μια ζωή στα κόκκινα. Με το γκάζι πατημένο.
Δεν συμβιβάστηκε. Δεν προσπάθησε να χωρέσει σε ρόλους, κανόνες ή στις προσδοκίες των άλλων. Ζούσε όπως ένιωθε. Έκανε ό,τι ήθελε, όπως το ήθελε και όταν το ήθελε — χωρίς να ζητά άδεια και χωρίς να επιδιώκει να γίνει βολικός.
Δεν έκανε εκπτώσεις στον εαυτό του. Δεν διάλεξε ποτέ την εύκολη εκδοχή του. Και αυτή ήταν η μεγαλύτερη υπογραφή του: ότι παρέμεινε μέχρι τέλους μια ξεχωριστή, ατίθαση προσωπικότητα, με τη δική της γλώσσα και τη δική της αλήθεια.
Η ζωή του μπορεί να είχε στροφές, βάρος και πλευρές που δεν γνώριζαν όλοι. Είχε όμως κάτι που σπανίζει: αυθεντικότητα. Δεν έζησε για να είναι αρεστός. Έζησε για να είναι ο εαυτός του.
Και αυτό, σε μια εποχή που οι περισσότεροι συμβιβάζονται για να χωρέσουν, έχει άλλη αξία.
Έφυγε στα 54 του, αλλά πρόλαβε να ζήσει εκατό ζωές.
Αυτό κρατήστε.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
