Τι άλλο θα ακούσουμε; Ότι ο Βαγγέλης Λιόλιος έκανε και μεγάλη θυσία για το καλό του ελληνικού μπάσκετ; Ότι έβαλε το συμφέρον του αθλήματος πάνω από την προσωπική του καρέκλα και πρέπει τώρα να του πούμε και μπράβο;
Γιατί κάπως έτσι επιχειρείται να παρουσιαστεί η αποχώρησή του από την προεδρία της ΕΟΚ, με τη δήλωση «αποσύρομαι για να μπορέσει να λειτουργήσει το μπάσκετ».
Συγγνώμη, αλλά ποιον ακριβώς προσπαθούν να πείσουν;
Δηλαδή, μετά από τέτοιο δικαστικό σεισμό, υπήρχε σοβαρά το ενδεχόμενο να παραμείνει στη θέση του;
Με 49 αγώνες στο μικροσκόπιο της Δικαιοσύνης, καταγγελίες για χειραγώγηση αποτελεσμάτων, διαιτητές και παράγοντες στο επίκεντρο της έρευνας και έναν πρώην διαιτητή ήδη προφυλακισμένο, θα συνεχίζαμε κανονικά, σαν να πρόκειται για μια συνηθισμένη Δευτέρα στα γραφεία της Ομοσπονδίας;
Ας είμαστε σοβαροί.
Ο Λιόλιος έχει, φυσικά, το τεκμήριο της αθωότητας. Η Δικαιοσύνη θα αποφασίσει για τις κατηγορίες και όχι τα τηλεοπτικά πάνελ, οι δημοσιογράφοι ή τα social media.
Αλλά εδώ υπάρχει και κάτι άλλο. Η στοιχειώδης θεσμική ευθιξία. Και αυτή δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως προσωπικός ηρωισμός.
Το ακόμη πιο εξοργιστικό είναι ότι, την ώρα που το ελληνικό μπάσκετ δοκιμάζεται από αυτή την υπόθεση, η ΕΟΚ επιλέγει να μιλήσει για «θεσμική προσήλωση», «ψυχραιμία» και «υπευθυνότητα».
Ωραίες λέξεις. Χορτάσαμε από δαύτες.
Το πρόβλημα, όμως, δεν λύνεται με καλογραμμένες ανακοινώσεις ούτε με αλλαγή προσώπου στην κορυφή. Και σίγουρα δεν ξεπλένεται επικοινωνιακά μια τόσο σοβαρή κρίση με μια δήλωση αποχώρησης.
Γιατί το ελληνικό μπάσκετ δεν είναι προσωπικό μαγαζί κανενός. Ούτε η προεδρία της ΕΟΚ ισόβιο προνόμιο.
Και αν κάποιοι θεωρούν ότι με την αποχώρηση του Λιόλιου τελειώνει η συζήτηση, μάλλον δεν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος της υπόθεσης.
Το ζητούμενο δεν είναι ποιος θα καθίσει αύριο στην καρέκλα του προέδρου. Είναι να αποκαλυφθεί τι πραγματικά συνέβη, ποιοι ενδεχομένως εμπλέκονται και ποιες ευθύνες προκύπτουν από τα στοιχεία.
Γιατί το να φεύγεις όταν η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο δεν είναι κατόρθωμα. Το αυτονόητο είναι.
Και για το αυτονόητο, συγγνώμη, αλλά χειροκρότημα δεν έχει.
