Ζούμε σε μια εποχή όπου έχουμε σχεδόν τα πάντα. Περισσότερη τεχνολογία, περισσότερες επιλογές, περισσότερη ταχύτητα, περισσότερες ευκολίες. Κι όμως, κάτι λείπει.
Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι πιάνουν τον εαυτό τους να ξεκινά μια πρόταση με τη λέξη «κάποτε».
Κάποτε πίναμε έναν καφέ χωρίς να κοιτάμε το κινητό κάθε δύο λεπτά.
Κάποτε μια βόλτα στη γειτονιά αρκούσε για να γεμίσει η ψυχή μας.
Κάποτε οι φίλοι χτυπούσαν το κουδούνι χωρίς να στείλουν μήνυμα. Οι οικογένειες κάθονταν στο ίδιο τραπέζι. Οι γείτονες γνώριζαν ο ένας τον άλλον. Οι πόρτες ήταν πιο ανοιχτές και μαζί τους ήταν πιο ανοιχτές και οι καρδιές.
Σήμερα έχουμε εκατοντάδες επαφές στα social media, αλλά δυσκολευόμαστε να βρούμε έναν άνθρωπο να μιλήσουμε πραγματικά.
Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια, καλύτερα αυτοκίνητα, πιο ακριβά κινητά και περισσότερα ταξίδια. Όμως πολλές φορές νιώθουμε πιο μόνοι από ποτέ.
Δουλεύουμε περισσότερο για να αποκτήσουμε περισσότερα, αλλά τελικά έχουμε λιγότερο χρόνο για όσα πραγματικά αξίζουν.
Χάσαμε τις μικρές στιγμές.
Ένα κυριακάτικο τραπέζι. Έναν καφέ χωρίς βιασύνη. Ένα ηλιοβασίλεμα που το κοιτάζεις χωρίς να το φωτογραφίζεις. Ένα «συγγνώμη» που λέγεται από κοντά. Ένα «σ’ αγαπώ» που δεν χρειάζεται emoji.
Το παράδοξο της εποχής μας είναι ότι ενώ η ζωή έγινε πιο εύκολη, έγινε και πιο περίπλοκη.
Δεν μας λείπουν οι δυνατότητες.
Μας λείπει η ηρεμία.
Δεν μας λείπουν τα χρήματα όσο πιστεύουμε.
Μας λείπει ο χρόνος.
Δεν μας λείπουν οι γνωριμίες.
Μας λείπουν οι πραγματικοί άνθρωποι.
Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι το σήμερα.
Ίσως να είναι ότι αφήσαμε την καθημερινότητα να μας πείσει πως η επιτυχία μετριέται μόνο με όσα αποκτούμε και όχι με όσα ζούμε.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν θυμάται πόσα τετραγωνικά είχε το σπίτι του ή πόσα άλογα είχε το αυτοκίνητό του.
Θυμάται τα γέλια, τις αγκαλιές, τις παρέες, τις αυλές, τα καλοκαίρια, τις Κυριακές και τους ανθρώπους που του έδωσαν λόγο να χαμογελάσει.
Ίσως λοιπόν δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στο «κάποτε».
Χρειάζεται να πάρουμε μαζί μας ό,τι πολύτιμο είχε εκείνη η εποχή και να το ξαναβάλουμε στο σήμερα.
Γιατί η ζωή δεν γίνεται πιο όμορφη όταν αποκτάς περισσότερα.
Γίνεται πιο όμορφη όταν αρχίζεις ξανά να εκτιμάς τα απλά.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
