Οι αριθμοί του ΟΟΣΑ είναι κόλαφος για την Ελλάδα.
Στην έκδοση Taxing Wages 2026, που βασίζεται στα στοιχεία του 2025, η χώρα μας εμφανίζεται σε μία από τις χειρότερες θέσεις διεθνώς σε ό,τι αφορά τη φορολογική επιβάρυνση της μέσης οικογένειας με παιδιά.
Για μία έγγαμη οικογένεια με δύο παιδιά και έναν εργαζόμενο με μέσο μισθό, η φορολογική επιβάρυνση στην Ελλάδα φτάνει το 37,5%, όταν ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ είναι 26,2%. Με απλά λόγια: το ελληνικό νοικοκυριό ξεκινά κάθε μήνα ήδη βαριά φορτωμένο.
Και εδώ αρχίζει η μεγάλη αντίφαση.
Από τη μία, οι φόροι τσακίζουν τη μέση ελληνική οικογένεια. Από την άλλη, καθημερινά διαβάζουμε σε σάιτ, δημοσιεύματα και δελτία ειδήσεων για υποθέσεις μαύρου χρήματος, φοροδιαφυγής και μεγάλων ελέγχων που ξεσκεπάζονται από τις Αρχές.
Και καλά κάνει το κράτος. Καλά κάνει η κυβέρνηση να κυνηγά το μαύρο χρήμα. Καλά κάνει να υπερασπίζεται τα δημόσια έσοδα. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να πει το αντίθετο.
Το ερώτημα όμως είναι άλλο:
Πού πάνε όλα αυτά τα χρήματα;
Γιατί όταν από τη μία ο πολίτης πληρώνει βαριά φορολογία και από την άλλη το κράτος μαζεύει χρήμα από ελέγχους, πρόστιμα και υποθέσεις φοροδιαφυγής, το λογικό θα ήταν να βλέπουμε κάτι χειροπιαστό.
Καλύτερες υποδομές.
Καλύτερη Υγεία.
Καλύτερη Παιδεία.
Καλύτερες συντάξεις.
Καλύτερη καθημερινότητα.
Αντί γι’ αυτό, ο μέσος Έλληνας βλέπει το κόστος ζωής να ανεβαίνει, τους λογαριασμούς να πιέζουν, τα σούπερ μάρκετ να γίνονται βουνό και το εισόδημα να τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.
Αυτή είναι η πραγματική εικόνα.
Οι φόροι αυξάνονται.
Το μαύρο χρήμα κυνηγιέται.
Τα δημόσια έσοδα ενισχύονται.
Αλλά η ζωή του Έλληνα δεν βελτιώνεται.
Και όταν ο πολίτης δεν βλέπει αποτέλεσμα, τότε δεν μιλάμε απλώς για οικονομικό πρόβλημα. Μιλάμε για κρίση εμπιστοσύνης.
Γιατί ο κόσμος δεν αρνείται να πληρώσει για ένα κράτος που λειτουργεί. Αρνείται να πληρώνει συνεχώς, χωρίς να βλέπει ανταπόδοση.
Και εκεί βρίσκεται όλο το ζήτημα.
Η Ελλάδα δεν έχει μόνο πρόβλημα φόρων. Έχει πρόβλημα αποτελέσματος.
