Για χρόνια, στα μεγάλα ζητήματα του ΠΑΟΚ, ο Ιβάν Σαββίδης έπαιζε ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο. Ήταν ο άνθρωπος που κινούσε τα νήματα, ο ισχυρός πόλος, το πρόσωπο που είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στο ευρύτερο ασπρόμαυρο κάδρο.
Τώρα όμως τα δεδομένα δείχνουν να αλλάζουν.
Από τη μία, η ΠΑΕ ΠΑΟΚ ανακοινώνει κέρδη και νέα αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ύψους 13 εκατομμυρίων ευρώ, με τον Ιβάν Σαββίδη να καλύπτει ολόκληρο το ποσό, στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα ισχύος και παρουσίας.
Από την άλλη, στην ΚΑΕ ΠΑΟΚ, η “ένεση” των 12 εκατομμυρίων ευρώ από τον Μυστακίδη, σε συνδυασμό με την ηχηρή κίνηση με τον Αντρέα Τρινκιέρι, έναν προπονητή επιπέδου EuroLeague, δείχνει ότι στον οργανισμό του ΠΑΟΚ έχει εμφανιστεί πλέον ένας δεύτερος πολύ ισχυρός παίκτης.
Και εδώ είναι όλη η ουσία.
Η παρουσία του Μυστακίδη δεν περνά απαρατήρητη. Αντίθετα, δημιουργεί νέα δεδομένα, νέα ισορροπία δυνάμεων και, αναπόφευκτα, νέα πίεση προς την πλευρά Σαββίδη. Γιατί όταν εμφανίζεται ένας ακόμα ισχυρός πόλος με οικονομική δυνατότητα, φιλοδοξία και διάθεση να κάνει θόρυβο με κινήσεις ουσίας, το παιχνίδι αλλάζει.
Και αλλάζει όχι μόνο για το τώρα, αλλά και για το αύριο.
Όλα δείχνουν πως στον ΠΑΟΚ μπαίνουμε σε μια νέα εποχή, όπου κανείς δεν θα μπορεί να θεωρεί ότι κινείται μόνος του μέσα στο σύστημα. Ο ένας θα απαντά στον άλλον με αυξήσεις κεφαλαίου, ο ένας θα σηκώνει τον πήχη με εντυπωσιακές κινήσεις και ο άλλος θα καλείται να απαντά με μεταγραφές από το πάνω ράφι, με αποφάσεις ισχύος και με διαρκή παρουσία.
Με απλά λόγια;
Το έργο από εδώ και πέρα δεν θα είναι μονόλογος. Θα είναι μπρα-ντε-φερ.
Και σε τέτοιες περιπτώσεις, ο οργανισμός που τελικά βγαίνει κερδισμένος είναι συνήθως αυτός που πιέζεται να εξελιχθεί, να επενδύσει περισσότερο και να αποδείξει στην πράξη ότι παραμένει κυρίαρχος.
Στον ΠΑΟΚ, λοιπόν, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο:
η εποχή του “παίζω μόνος μου” δείχνει να τελειώνει.
Και η εποχή του εσωτερικού ανταγωνισμού ισχύος μόλις αρχίζει.
