Η απόφαση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη, να διαγράψει από την Κοινοβουλευτική Ομάδα τον βουλευτή Αρκαδίας Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου προκάλεσε έντονο πολιτικό θόρυβο και άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση για το τι τελικά θέλει το κόμμα από τους βουλευτές του: ανθρώπους που μιλούν με την κοινωνία ή ανθρώπους που απλώς ακολουθούν τη γραμμή.
Ο Κωνσταντινόπουλος δεν είναι ένας τυπικός κομματικός παράγοντας. Είναι ένας πολιτικός που έχει καταφέρει να κρατήσει ανοιχτή γραμμή με τον κόσμο, να ακούει τα προβλήματα της καθημερινότητας και να μιλά χωρίς φίλτρα για ζητήματα που απασχολούν πραγματικά την κοινωνία.
Αυτός είναι και ο λόγος που είναι ιδιαίτερα αγαπητός στον κόσμο. Γιατί δεν κινείται μόνο μέσα στα γραφεία και τους κομματικούς διαδρόμους, αλλά βρίσκεται δίπλα στους πολίτες και αφουγκράζεται τα προβλήματά τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το θέμα της απαγόρευσης εισόδου ανηλίκων στα κέντρα διασκέδασης ακόμη και με τη συνοδεία γονέων. Ένα ζήτημα που προκάλεσε τεράστια αναστάτωση σε επιχειρηματίες της νύχτας αλλά και σε οικογένειες.
Ο Κωνσταντινόπουλος ήταν ο μόνος Έλληνας βουλευτής που πήρε το θέμα και το έφερε μέχρι τη Βουλή, ζητώντας απαντήσεις και αναδεικνύοντας ένα πρόβλημα που επηρεάζει έναν ολόκληρο κλάδο της οικονομίας αλλά και την καθημερινότητα χιλιάδων πολιτών.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο ερώτημα.
Σε μια περίοδο που η πολιτική χρειάζεται ανθρώπους που έχουν επαφή με την κοινωνία, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επέλεξε να διαγράψει έναν από τους λίγους βουλευτές που μιλούν ανοιχτά για πραγματικά ζητήματα.
Για πολλούς, αυτή η κίνηση δεν δείχνει ισχυρή ηγεσία. Δείχνει το ακριβώς αντίθετο.
Γιατί στην πολιτική, όταν διαγράφεις μια φωνή που ακούει την κοινωνία, το μήνυμα που στέλνεις είναι ότι φοβάσαι την διαφορετική άποψη.
Και αυτό τελικά λέει περισσότερα για την ηγεσία, παρά για εκείνον που διαγράφεται.
