Πρωτοχρονιά 1988: Η Μαγεία των Μποναμάδων στην Καρδιά της Πάτρας

Η πόλη δεν «περπατάει», αλλά «ρέει» σαν ένα τεράστιο, ζωντανό ποτάμι πάνω στα πεζοδρόμια της Μαιζώνος και της Ρήγα Φεραίου, με τελικό προορισμό το απόλυτο κέντρο: την Πλατεία Γεωργίου.

Το κρύο είναι τσουχτερό, εκείνο το υγρό πατρινό κρύο που σου διαπερνάει τα κόκαλα, αλλά δεν σε νοιάζει. Η ζεστασιά είναι παντού γύρω σου. Η υγρασία ανακατεύεται με τις πιο γνώριμες μυρωδιές των γιορτών: η γλυκιά, καπνιστή μυρωδιά από το καβουρδισμένο κάστανο στις γωνίες και το άρωμα των φρέσκων βασιλοπιτών και των ζαχαρωτών από τα ζαχαροπλαστεία «Περί» και «Caravel».

…διά χειρός Hλία Τσίπα

Το Soundtrack της Νοσταλγίας

Ο ήχος είναι το σήμα κατατεθέν της εποχής. Ξέχνα τα σημερινά χριστουγεννιάτικα τραγούδια από ηχεία. Το soundtrack του 1988 είναι μια εκκωφαντική, χαρούμενη «βαβέλ».

• Οι Ροκάνες: Χιλιάδες μικρά, ξύλινα παιχνίδια που κάνουν έναν εκνευριστικό, αλλά τόσο αγαπημένο θόρυβο. Τα παιδιά τις δοκιμάζουν ασταμάτητα. Ο ήχος τους είναι η υπόσχεση της γιορτής.
• Οι Σφυρίχτρες: Πλαστικά «κλαρίνα» και σφυρίχτρες που μιμούνται πουλιά γεμίζουν τον αέρα με οξείς ήχους.
• Οι Φωνές: «Πάρε το γούρι σου, πάρε το τυχερό!» φωνάζουν οι πραματευτάδες με χαρακτηριστική χροιά, προσπαθώντας να επισκιάσουν ο ένας τον άλλο.

Η Εικόνα του Χθες

Οι πάγκοι έχουν στηθεί κυκλικά γύρω από τα σιντριβάνια της πλατείας. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε η οργάνωση των σημερινών «Χριστουγεννιάτικων Χωριών», υπήρχε η αυθεντικότητα.

• Στους πάγκους βλέπεις: Αστραφτερά ασημένια τρίγωνα για τα κάλαντα, πήλινες κουμπαράδες σε σχήμα γουρουνιού, τράπουλες για το χαρτάκι της αλλαγής του χρόνου, και τα πρώτα, δειλά, ηλεκτρονικά παιχνίδια που τότε θεωρούνταν επιστημονική φαντασία.
• Τα πρόσωπα: Χαμογελαστοί άνθρωποι με τα καλά τους (τα παλτό και τις γούνες της εποχής), που δεν κοιτάζουν απλώς τους πάγκους, αλλά κυρίως ο ένας τον άλλο. Η βόλτα στους Μποναμάδες είναι το μεγάλο ραντεβού της πόλης.

Το Πνεύμα της Εποχής

Ο «μποναμάς» του 1988 δεν ήταν το ακριβό δώρο κάτω από το δέντρο. Ήταν το «τυχερό», το μικρό, φθηνό αντικείμενο που έπαιρνες για να φέρεις γούρι, για να ανταλλάξεις μια ευχή. Ήταν η χειρονομία, η παράδοση που ήρθε από τους Ιταλούς και τους Επτανήσιους και ρίζωσε βαθιά στην πατρινή ψυχή.

Εκείνη την ημέρα, η Πάτρα ζούσε έναν από τους τελευταίους χορούς της αθωότητας. Ήταν η εποχή που η αλλαγή του χρόνου είχε τη γεύση από τα ζεστά κάστανα και τον ήχο από μια σφυρίχτρα – μια υπόσχεση ότι όλα θα πήγαιναν καλά.