Συνήθως, όταν ακούμε για έναν γιατρό με διεθνείς διακρίσεις, το μυαλό πηγαίνει σε συνέδρια, μεγάλες αίθουσες, πανεπιστήμια, τιμητικές πλακέτες και επίσημες τελετές.
Δύσκολα φανταζόμαστε ότι θα τον συναντήσουμε πίσω από το τιμόνι ενός ασθενοφόρου.
Κι όμως, αυτή είναι η εικόνα που έμεινε σήμερα από το Σπήλαιο του Διρού.
Μια νεαρή κοπέλα έπεσε στα σκαλοπάτια, χτύπησε στο πρόσωπο και λίγο αργότερα έχασε τις αισθήσεις της. Η σύζυγός μου, η οποία είναι γιατρός, έσπευσε αμέσως κοντά της για να της προσφέρει τις πρώτες βοήθειες.
Και μαζί της έσπευσαν άνθρωποι που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, αλλά εκείνη τη στιγμή έγιναν μια αλυσίδα ανθρωπιάς.
Άλλος κράτησε μια πετσέτα για να δημιουργήσει σκιά.
Άλλος έφερε νερό.
Άλλος τηλεφώνησε στο Κέντρο Υγείας Αρεόπολης.
Η απάντηση ήταν ξεκάθαρη:
«Σε επτά λεπτά το ασθενοφόρο θα είναι εκεί».
Και ήταν.
Το ασθενοφόρο έφτασε χωρίς καθυστέρηση. Από τη θέση του οδηγού κατέβηκε ένας άνδρας με λευκή ιατρική ποδιά και στηθοσκόπιο στον λαιμό. Μαζί με τους συναδέλφους του πλησίασε την κοπέλα, την εξέτασε, έλεγξε την πίεση, το οξυγόνο και τη γενικότερη κατάστασή της και φρόντισε να μεταφερθεί με ασφάλεια.
Ύστερα επέστρεψε στη θέση του οδηγού.
Και τότε ήρθε η αυθόρμητη απορία όλων:
«Ο γιατρός οδηγεί το ασθενοφόρο;»
Ναι.
Ήταν ο Ανάργυρος Μαριόλης, διευθυντής του Κέντρου Υγείας Αρεόπολης Μάνης.
Ένας επιστήμονας με διεθνή αναγνώριση.
Ένας γιατρός που έχει τιμηθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Ένας άνθρωπος που έχει κατακτήσει διακρίσεις που ελάχιστοι μπορούν να αγγίξουν.
Και όμως, εκείνη τη στιγμή, δεν υπήρχε τίποτα από όλα αυτά.
Δεν υπήρχε ο κορυφαίος γιατρός.
Δεν υπήρχε ο διευθυντής.
Δεν υπήρχε ο βραβευμένος επιστήμονας.
Υπήρχε μόνο ένας άνθρωπος που έπρεπε να σωθεί και ένας γιατρός που δεν σκέφτηκε ούτε τη θέση του, ούτε το κύρος του, ούτε το όνομά του.
Σκέφτηκε μόνο το καθήκον.
Μπήκε ο ίδιος στο ασθενοφόρο.
Οδήγησε ο ίδιος.
Εξέτασε ο ίδιος.
Στάθηκε ο ίδιος δίπλα στον ασθενή.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις γιατί ορισμένοι άνθρωποι δεν είναι απλώς καλοί στη δουλειά τους.
Είναι φάροι.
Είναι παραδείγματα.
Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η μεγάλη αξία δεν κάνει θόρυβο.
Δεν ζητά αναγνώριση.
Δεν περιμένει χειροκρότημα.
Δεν μετρά καθήκοντα.
Απλώς είναι εκεί, όταν οι άλλοι τη χρειάζονται.
Η λευκή ποδιά στη θέση του οδηγού δεν ήταν μια ασυνήθιστη εικόνα.
Ήταν ένα μάθημα ζωής.
Για την ευθύνη.
Για την ταπεινότητα.
Για την αφοσίωση.
Για το πραγματικό νόημα της ιατρικής.
Κύριε Μαριόλη, τα βραβεία σας είναι πολλά και σπουδαία. Η σημερινή εικόνα, όμως, ήταν κάτι μεγαλύτερο από κάθε διάκριση. Ήταν η απόδειξη ότι πίσω από τον σπουδαίο επιστήμονα υπάρχει ένας ακόμη σπουδαιότερος άνθρωπος.
Και η Ελλάδα δεν έχει απλώς έναν εξαιρετικό γιατρό. Έχει έναν άνθρωπο που την κάνει περήφανη.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
