Η νύχτα δεν είναι πια αυτή που ξέραμε. Οι εποχές που η διασκέδαση μετριόταν με το ύψος της πίστας, τα αχανή πάρκινγκ και τις χιλιάδες κυβικά ήχου, μοιάζουν να σβήνουν οριστικά. Τα «μπουζούκια» –με την κλασική, βιομηχανική τους έννοια– πεθαίνουν. Και δεν φταίει μόνο η οικονομία· φταίει η ανάγκη μας να έρθουμε πιο κοντά.
Σήμερα, το κοινό γυρίζει την πλάτη στο απρόσωπο και το δήθεν. Η προτίμηση πλέον στρέφεται σε χώρους μικρότερους, «ζεστούς», όπου ο καλλιτέχνης δεν είναι ένα είδωλο στο βάθος ενός προβολέα, αλλά μέρος της παρέας. Έτσι εξηγείται η έκρηξη των μουσικών μεζεδοπωλείων. Θα τα δείτε παντού: δέκα σε κάθε γειτονιά, από το Παγκράτι μέχρι το Περιστέρι και από τη Γλυφάδα μέχρι τη Θεσσαλονίκη.
Ο κόσμος θέλει να τρώει, να πίνει καλό κρασί και να τραγουδάει αγκαλιασμένος, χωρίς το «δήθεν» της κράτησης πρώτο τραπέζι πίστα. Θέλει την οικειότητα που προσφέρει το ξύλο, το χαμηλό ταβάνι και η φυσική φωνή.
Το στοίχημα της αυθεντικότητας: Μην γίνεστε «φωτοτυπίες»
Ωστόσο, εδώ κρύβεται μια παγίδα. Η επιτυχία ενός μοντέλου, όπως αυτή του εμβληματικού Αγιονεριού, έχει οδηγήσει πολλούς νέους επιχειρηματίες σε ένα μοιραίο λάθος: την τυφλή αντιγραφή.
Βλέπουμε παντού το ίδιο στήσιμο, το ίδιο μενού, ακόμα και την ίδια διακόσμηση. Όμως, το μεζεδοπωλείο δεν είναι «concept» που το αγοράζεις με το κλειδί στο χέρι· είναι φιλοσοφία.
- Στήστε το μαγαζί σας με τη δική σας ταυτότητα.
- Βρείτε τη δική σας «ψυχή».
- Μην αντιγράφετε το Αγιονέρι ή οποιοδήποτε άλλο επιτυχημένο brand.
Ο κόσμος καταλαβαίνει την «κακή αντιγραφή» από χιλιόμετρα. Αν το μεζεδοπωλείο σας δεν έχει τη δική σας σφραγίδα, αν δεν βγαίνει από το δικό σας μεράκι και τη δική σας αισθητική, θα είναι απλώς ένας ακόμη χώρος που θα ξεχαστεί όταν περάσει η μόδα.
Η νύχτα αλλάζει και επιστρέφει στις ρίζες της. Στο καθαρό ποτό, στον καλό μεζέ και στο τραγούδι που βγαίνει από την καρδιά. Ας το κάνουμε, λοιπόν, με αλήθεια και όχι με καρμπόν.
